หลี่ซู่เกินเล่าเรื่องจบก็รีบร้อนจากไป!
เขาต้องรีบแจ้งทุกบ้านในหมู่บ้านให้ทั่วถึง ก่อนที่ผู้คนจะเข้านอน
มะรืนนี้ หรือก็คือวันที่ 20 เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ชาวบ้านทุกคนจะไปประชุมที่คณะกรรมการหมู่บ้าน เพื่อแบ่งที่ดินและป่าเขากันอย่างเป็นทางการ!
เฉินต้าซานรู้เรื่องนี้มานานแล้ว
แต่เพิ่งนึกขึ้นได้เอาตอนนี้เองว่า วันที่ประกาศทางวิทยุเมื่อเช้าคือวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1982 แล้ว!
ความรู้สึกเร่งด่วนรุนแรงพลันโอบล้อมเขา!
คนบนเขาคุ้นเคยกับการนับวันตามปฏิทินจันทรคติ จึงมักคิดว่าปีใหม่เริ่มต้นหลังผ่านวันสิ้นปีไปแล้ว
แต่เข็มนาฬิกาตามปฏิทินสากลกลับเตือนอย่างเย็นชาว่า คลื่นแห่งการเปลี่ยนแปลงจะไม่รอใคร
หาเงิน!
ต้องรีบหาทางหาเงินให้ได้!
เมื่อเห็นเขากลับมามีกำลังใจอีกครั้ง เฉินกุ้ยฮวากับจ้าวฮุ่ยหลานจึงค่อยวางใจ
พอได้ฟังเฉินกุ้ยฮวาเล่าเรื่องน่าอายสมัยเฉินต้าซานยังเด็ก ที่ปีนต้นไม้ไปเก็บลูกพลับแล้วถูกฝูงต่อไล่ทั่วทั้งเขา สุดท้ายโดนต่อยจนหน้าบวมเหมือนหัวหมู จ้าวฮุ่ยหลานกับเฉาชิ่งเฟิงก็หัวเราะออกมา
จัดงานเลี้ยงย่อมต้องซื้อสุรา
เฉินต้าซานได้สติ รีบหยิบสุราออกมาขวดหนึ่ง แล้วรินใส่ชามใบใหญ่ให้เฉาชิ่งเฟิงกับตัวเองคนละชาม
พอดื่มไปไม่กี่อึก เฉาชิ่งเฟิงก็เปิดปากเล่าเรื่องที่พบเห็นในเมืองวันนี้อย่างออกรส
เล่าถึงช่วงที่กำลังเพลิดเพลิน เขาตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ว่าเฉินต้าซานมีเงินเกือบ 5,000 หยวนอยู่กับตัว!
“เร็วเข้า เอาให้พี่สาวแกดู!” เฉาชิ่งเฟิงพูดพลางขอบตาแดงก่ำ มือที่กุมมือเฉินกุ้ยฮวาสั่นเล็กน้อย “ให้เธอดูว่าต้าซานของเรามีอนาคตแล้ว!”