เสียงกรีดร้องอันโหยหวนทำลายความเงียบงันรอบด้านในพริบตา!
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนงุนงงอยู่บ้างก็คือ...
เสียงกรีดร้องนั้นกลับเป็นเสียงผู้ชาย แถมยังดังมาจากห้องโถงใหญ่ด้วย?
ผู้คนที่เพิ่งหันหน้าไปทางอื่น เพราะทนมองจ้าวฮุ่ยหลานถูกฆ่าอย่างน่าอนาถไม่ไหว ต่างหันกลับมาโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาเห็นต้าฮุยจื่อนอนขดตัวอยู่บนพื้น มือซ้ายกุมไว้แน่นอย่างไร้สาเหตุ ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดไม่หยุด
ถึงตอนนี้ คนที่อยู่หน้าประตูถึงเพิ่งได้สติ
เสียงปืนเมื่อครู่ดูเหมือนจะไม่ได้ดังมาจากในบ้าน แต่ดังขึ้นข้างหูพวกเขานี่เอง!
จากนั้นพวกเขาก็หันกลับไปตามสัญชาตญาณ และเห็นเฉินต้าซานกำลังประคองปืนอยู่ในมือ!
เฉินต้าซานกลับมาแล้ว!
ในช่วงเวลาคับขัน เขายิงถูกมือต้าฮุยจื่อ ทำให้ปืนพกแบบหกสี่กระเด็นหลุดออกไป!
ระหว่างทางกลับ เขารู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ตลอด จิตใจไม่สงบอย่างไร้สาเหตุ จึงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
พอมาถึงเนินต้นสนชานหมู่บ้าน เขาก็มองเห็นผู้คนจำนวนมากรุมล้อมอยู่รอบบ้านของตนจากระยะไกล
หัวใจเฉินต้าซานพลันหนักอึ้ง เขาวิ่งหน้าตั้งกลับบ้านทันที
เพิ่งวิ่งมาถึงถนนดิน ก็ชนเข้ากับหลี่โหย่วฝูที่กำลังวิ่งพรวดออกจากหมู่บ้านพอดี
หลี่โหย่วฝูกำลังจะไปแจ้งความที่อำเภอ
พอเห็นเฉินต้าซาน แถมเหลือบเห็นปืนในมือเขา ก็รีบพูดอย่างร้อนรนว่า “ต้าซาน รีบกลับไปช่วยคนเร็ว!”
“พวกคนจากในเมืองกลุ่มหนึ่งบุกมาทุบข้าวของในบ้านนาย พวกมันทำร้ายหลี่จื้อเฉียง แล้วยังหักแขนหลี่ต้าจู้ หัวหน้าพวกมันยังคิดจะ...คิดจะข่มเหงเมียนาย...”
สีหน้าเฉินต้าซานเขียวคล้ำในทันใด หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง แววตาปะทุจิตสังหารเข้มข้นแทบจับต้องได้
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงปืนก็ดังมาจากทิศทางบ้านของตน!
“ฮุ่ยหลาน...”