ทำเลที่ตั้งของเมืองตานสุ่ย รวมถึงสภาพอากาศ แตกต่างจากทางเหนืออย่างสิ้นเชิง
แต่ระดับความสูงของตัวอำเภอซั่งหยางต่ำกว่ามาก อุณหภูมิก็สูงกว่าเมืองตานสุ่ย แม้แต่ผิวน้ำในแม่น้ำยังจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาขนาดนั้น
หากอนุมานตามเหตุผลแล้ว แม่น้ำตานสุ่ยซึ่งอยู่สูงกว่าและมีอุณหภูมิต่ำกว่า ชั้นน้ำแข็งก็น่าจะหนากว่าในตัวอำเภอ
ดังนั้น ต่อให้เครื่องมือจะเรียบง่ายแค่ไหน เฉินต้าซานก็มั่นใจว่าจับปลาได้
แต่ทั้งหมดนี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขา!
ที่เรียกหลี่เอ้อร์จู้มาคุยกันเป็นการส่วนตัว ก็เพราะตั้งใจจะไปดูสถานที่จริงก่อน เพื่อยืนยันว่าทำได้หรือไม่
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ทำได้ เฉินต้าซานก็ไม่ได้คิดจะพาทุกคนไปด้วย
คนในหมู่บ้านว่ายน้ำไม่เป็นกันสักคน ส่วนปลาในแม่น้ำตานสุ่ยก็คงมีไม่มาก!
ความเสี่ยงไม่น้อย แต่ผลตอบแทนก็ใช่ว่าจะคุ้ม!
ถ้าพาคนกลุ่มใหญ่ไปอย่างผลีผลาม มีโอกาสสูงที่จะไม่ได้ปลาแม้แต่ตัวเดียว แถมยังสร้างปัญหาให้ตัวเองอีก
ใครจะคิดว่าตอนนี้หลี่เอ้อร์จู้จะตะโกนใส่สายตาของทุกคนเสียงดังลั่นว่า “มองฉันกันทำไม?”
“ฉันกับพี่ต้าซานแค่ว่างกัน ก็เลยอยากเพิ่มกับข้าวให้ทุกคนสักอย่าง...”
เขายังพูดไม่ทันจบ หลี่เยว่จิ้นก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา “ไอ้เด็กเวร คิดจะก่อเรื่องอะไรอีก? ในป่านี่แทบไม่เห็นแม้แต่ร่องน้ำ พวกแกจะไปจับปลาที่ไหน?”
คนในป่ากลัวแหล่งน้ำราวกับกลัวเสือ!
อย่างบ่อกักน้ำหน้าบ้านหลี่ซินติ่งนั่นก็เป็นตัวอย่าง!
เด็กในหมู่บ้านอย่าว่าแต่เดินไปถึงเลย แค่เข้าใกล้หน่อยเดียวก็โดนผู้ใหญ่ที่บ้านซ้อมยับแล้ว