เกาไฉเสียร้องเสียงหลง พลางถลาเข้าไปหา หลี่จื้อเฉียง มือทั้งสองลูบคลำตัวเขาอย่างลนลาน «บาดเจ็บตรงไหนไหม? ให้ฉันดูเร็ว!»
«สวรรค์เอ๊ย หมูป่าตัวใหญ่ตั้งสองตัว! ถ้าเป็นฉันคงขาอ่อนแล้ว พวกนายมันไม่รักชีวิตกันเลยหรือไง...»
ด้วยความร้อนใจ มือของเธอเผลอเลื่อนไปแตะเอวด้านหลังของหลี่จื้อเฉียง ก่อนจะคลำไปถึงก้น
ใบหน้าแก่ ๆ ของหลี่จื้อเฉียงพลันแดงก่ำ เขารีบปัดมือเธอออก «ยัยบ้า คลำไปถึงไหนแล้ว? คนตั้งเยอะมองอยู่ ไม่อายบ้างหรือไง!»
เขาพูดพลางถอยหนีเข้าไปในกลุ่มคน แต่กลับถูกชายฉกรรจ์หลายคนที่กำลังส่งเสียงแซวลากกลับมา
«เมียจื้อเฉียง อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ!»
หลี่หม่านชางขยิบตาหยอกล้อ เดินเข้ามาใกล้แล้วจงใจตะโกนเสียงดัง «ของสำคัญบนตัวผัวเธอยังอยู่ครบแน่นอน! ไม่งั้นพวกเราถอดกางเกงเขา ช่วยตรวจดูให้ไหมว่าของดีมีคุณภาพหรือเปล่า?»
สิ้นคำ ทุกคนก็หัวเราะครืนกันทันที
เกาไฉเสียหน้าแดงก่ำ ก้มลงคว้าหิมะขึ้นมาก้อนหนึ่ง กระทืบเท้าปาหลี่หม่านชาง
ขณะที่กำลังชุลมุน เฉินต้าซานซึ่งอยู่ท้ายขบวนก็สะพายปืนยาวเดินเข้ามา
หลี่เอ้อร์จู้ «แฟนตัวยง» ของเขารีบคว้าหูหมูป่าตัวข้าง ๆ ขึ้นมาอวดเสียงดัง «ดูกันให้ชัด!»
«หมูป่าสองตัว สองนัดล้ม!»
เขาพูดจนละอองน้ำลายกระเด็น «ฝีมือยิงปืนของพี่ซานน่ะนะ เล็งตรงไหนก็ยิงโดนตรงนั้น!»
«พวกนายไม่รู้หรอก ตอนที่พวกเรายังขว้างประทัดลูกใหญ่กันแบบงง ๆ ทางพี่ซานก็ลั่นปัง ๆ สองนัดแล้วจบงาน...»
ขณะที่กำลังคุยโวอยู่ เสียงด่าของหลี่เยว่จิ้นก็ดังมาจากไกล ๆ «ไอ้เด็กเวร ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกแอบย่องกลับบ้านไปต้องไปก่อเรื่องแน่!»