หลี่ซินติ่งโมโหจนหน้าเขียว รีบเทมันฝรั่งในตะกร้าสานไม้ไผ่ลงบนพื้นกระท่อมมุงหญ้า!
จากนั้นก็โยนถุงแป้งข้าวโพดใบเล็กทิ้งไว้ แล้วลากหลี่เต๋อเหวินออกไป พลางตะโกนใส่เฉินต้าซานอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ไอ้เด็กเวร เรื่องนี้ฉันจำไว้แล้ว คอยดูกันไปเถอะ!”
เฉินต้าซานที่กำลังปูเตียงไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ดูแลลูกชายตัวดีของนายให้ดี!”
“คราวหน้าถ้ายังกล้ามาขโมยของในบ้านฉันอีก เรื่องคงไม่จบแค่ของนิดหน่อยแบบนี้แน่!”
ของนิดหน่อยงั้นเหรอ?
ไอ้เด็กเวรนี่เรียกมันฝรั่ง 20 ชั่งกับแป้งข้าวโพด 10 ชั่งว่าของนิดหน่อยอย่างนั้นหรือ?
หลี่ซินติ่งโกรธจนหอบหายใจ เจ็บปวดใจราวกับเลือดกำลังหยดออกมา!
หลี่เต๋อเหวินเดินไปพลางหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง แม้เฉินต้าซานจะปิดประตูแล้ว เขาก็ยังยืดคอมองเข้าไปในบ้านไม่เลิก!
แววตาของเด็กหนุ่มฉายความโหดเหี้ยมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขากัดฟันพูดเสียงอู้อี้ว่า “ไม่ให้ฉันกินใช่ไหม? งั้นก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้กิน!”
“เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะไปจุดไฟเผากระท่อมซอมซ่อนี่ให้วอด ทั้งไอ้สารเลวสองคนนั่นกับของในบ้าน จะเผาให้ไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า...”
หลี่ซินติ่งกำลังโมโหอยู่พอดี พอได้ยินคำพูดไร้สมองของหลี่เต๋อเหวิน ในที่สุดก็อดไม่ได้ ฟาดฝ่ามือลงไป!
“ไอ้สารเลว ในหัวแกมีแต่ขี้หรือไง หา?”
“กระท่อมมุงหญ้านั่นต่ออยู่กับผนังบ้านเรา แกคิดจะเผาบ้านเราไปด้วยหรือไง?”
ตั้งแต่หลี่เต๋อเหวินโตมา หลี่ซินติ่งกับหลูเจาเถียก็ประคบประหงมเขาราวกับแก้วตาดวงใจ!
หลายปีมานี้ สองสามีภรรยาไม่เคยพูดจารุนแรงกับเขาสักคำ!
แต่ตอนนี้หลี่ซินติ่งไม่เพียงด่าเขา ยังลงมือตีเขาอีก!
หลี่เต๋อเหวินทิ้งตัวลงนอนกับพื้น ดิ้นพล่านไปพลางแหกปากร้องไห้ไปพลาง “ฮือ ๆ...”