“อ๊าก...”
“เฉินต้าซาน ไอ้สารเลว แกตีฉันอีกแล้ว!”
เสียงร้องโหยหวนอันคุ้นเคยกรีดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนอันเงียบสงัดของหมู่บ้านบนเขา!
จ้าวฮุ่ยหลานยกคบเพลิงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แสงไฟส่องให้เห็นใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนพื้น!
หลี่เต๋อเหวิน!
เด็กหนุ่มถูกเฉินต้าซานฟาดขาจนล้มลงไปนอนกลิ้งร้องโอดโอยอยู่บนหิมะ มือข้างหนึ่งกอดขาที่บาดเจ็บ ส่วนอีกข้างยังกอดอีเห็นไว้ครึ่งตัวแน่นไม่ยอมปล่อย
พอได้ยินเสียงร้องของหลี่เต๋อเหวิน หลี่ซินติ่งก็รีบพรวดออกจากบ้านมาทันที
เมื่อเห็นไม้พลองในมือเฉินต้าซาน แล้วเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนอนอยู่บนพื้น ชายชราก็เดือดดาลขึ้นมาทันควัน “เฉินต้าซาน ไอ้เด็กเวร ขอให้ฟ้าผ่าตาย! แกกล้าลงมือกับเต๋อเหวินที่บ้านฉันอีกแล้วหรือ?”
เขารีบวิ่งเข้าไปประคองหลี่เต๋อเหวินไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะถกขากางเกงของลูกชายขึ้นด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ!
พอเห็นรอยฟกช้ำบนขาของหลี่เต๋อเหวิน หลี่ซินติ่งก็หันไปจ้องเฉินต้าซาน ดวงตาแทบพ่นไฟ “ไอ้คนใจดำอำมหิต เต๋อเหวินยังเป็นเด็ก แกลงมือกับเขาได้ยังไง...”
เขาพูดยังไม่ทันจบก็เปล่งเสียงไม่ออกเสียแล้ว!
ปากอ้ากว้าง ดวงตาเบิกโตชั่วพริบตาก็กลายเป็นคางคกตัวเขื่อง!
เมื่อครู่เขามัวแต่ห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน!
กว่าจะสังเกตเห็นว่าเฉินต้าซานแบกผ้าห่มนวมผืนใหม่เอี่ยมสองผืนไว้บนหลัง ขอบผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดสะท้อนแสงวาวอยู่กลางหิมะ!
ฝ้ายใหม่!
ผ้าห่มนวมสองผืนนี้ต้องทำจากฝ้ายใหม่ของปีนี้แน่ ๆ!
ให้ตายสิ!
ของดีขนาดนี้มาอยู่ในมือไอ้เด็กเวรที่สมควรถูกฟ้าผ่าได้ยังไง!
หลี่ซินติ่งจ้องผ้าห่มนวมสองผืนนั้นอย่างละโมบ “เฉินต้าซาน แกดูเอาเองสิ ดูสิว่าแกตีเต๋อเหวินจนเป็นยังไง!”