เฉินต้าซานพุ่งชนประตูเปิดออกมาราวกับเสือดาวคลุ้มคลั่ง
ทันทีที่สายตากวาดผ่านภาพภายในห้อง รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
หลี่ชุนเหม่ยคร่อมอยู่บนตัวจ้าวฮุ่ยหลานราวกับหญิงอาละวาด มือทั้งสองขยุ้มกระชากผมของจ้าวฮุ่ยหลานอย่างบ้าคลั่ง!
หลี่ซินติ่งชูไม้กระบองท่อนใหญ่ขึ้น เตรียมฟาดลงบนศีรษะของจ้าวฮุ่ยหลานอย่างเหี้ยมเกรียม!
ส่วนหลี่เต๋อเหวินกอดหม้อเนื้อที่เหลืออยู่ครึ่งหม้อ หลบอยู่ตรงมุมห้อง กินอย่างตะกละตะกลาม!
พอเห็นเฉินต้าซานเข้ามา หลี่ชุนเหม่ยก็ส่งเสียงกรีดร้องราวกับคนบ้าทันที “เฉินต้าซาน ไอ้สารเลวที่ฟ้าจะผ่าตาย! แกเอาใบรับรองงานของฉันไปไว้ที่ไหน รีบเอามาคืนเดี๋ยวนี้!”
“หยุดนะ!” เฉินต้าซานตวาดลั่น คว้าไม้หาบหลังประตูขึ้นมาฟาดใส่พวกนั้นเต็มแรง
ไม้หาบฟาดลงบนใบหน้าหลี่ชุนเหม่ยอย่างหนักหน่วง อัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้นของเขา เลือดสาดกระจายออกจากปากของเธอทันที เธอกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด ก่อนกลิ้งตกจากตัวจ้าวฮุ่ยหลาน
จ้าวฮุ่ยหลานขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ส่วนใบหน้าครึ่งที่โผล่พ้นออกมายังมีรอยฝ่ามือเขียวช้ำ
โทสะในอกเฉินต้าซานปะทุราวภูเขาไฟระเบิด เขาหมุนไม้หาบในมืออีกครั้งแล้วฟาดเข้าใส่หลี่ซินติ่ง
แม้หลี่ซินติ่งจะยกไม้กระบองในมือขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังถูกไม้หาบฟาดจนหงายหลังล้มลงกับพื้น แรงกระแทกมหาศาลทำให้ผิวหนังบนมือทั้งสองข้างของเขาถูกไม้กระบองครูดจนถลอก เลือดไหลทะลักออกมาทันที
หลี่เต๋อเหวินตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เพิ่งใช้มือยันพื้นเตรียมลุกขึ้น ก็ถูกเฉินต้าซานเหยียบลงบนปลายนิ้วอย่างแรง