เฉินต้าซานกลับถึงหมู่บ้านหลี่ตอนพลบค่ำ
เวลานี้ควันหุงหาอาหารลอยออกมาจากหลังคาบ้านหลายหลังในหมู่บ้าน กลิ่นหอมเกรียมของข้าวโพดคลุกเคล้ากับกลิ่นน้ำมันเมล็ดผักกาด ล่องลอยไปตามสายลมหนาว
เมื่อสองวันก่อน ตอนออกเดินทางไปบ้านเฉินกุ้ยฮวา เขาจงใจทักทายทุกคนที่พบเห็น เล่าเรื่องนี้จนคนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมด
คราวนี้เขาจงใจย่ำเท้าให้หนักและดัง เดินเลี้ยวจากทางเล็กหลังเนินต้นสนเข้ามาทางปากหมู่บ้าน
“ต้าซานกลับมาแล้ว!”
แม่ของหลี่หย่งจวินถือกระบวยผัดวิ่งออกมา ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนเกิดรอยย่น “เอาของดี ๆ ไปให้พี่สาวตั้งเยอะแยะ บ้านนางคงยกเจ้าไว้บนหิ้งแล้วกระมัง?”
“หลายปีมานี้กุ้ยฮวาไม่เสียแรงรักเจ้าเลย ต่อไปนางคงได้เสพสุขตามเจ้าแล้ว!”
“นั่นสิ!” สะใภ้หลี่ต้าจ้วงบ้านข้าง ๆ อุ้มลูกโผล่หน้าออกมา เสียงดังจนเหมือนจะเขย่าหลังคาให้พัง “แม้แต่พวกเรายังพลอยได้อานิสงส์ ต้าซานจะลืมพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเองได้ยังไง?”
“เมื่อวานผัวฉันยังพูดอยู่เลยว่า ทำมาค้าขายหัวบุกกับเขาแล้วได้เงิน ปีใหม่นี้คงตัดเสื้อหนาวตัวใหม่ให้ลูกได้สักตัวเสียที!”
ยังมีคนกวักมือเรียกเฉินต้าซานอย่างกระตือรือร้น “ต้าซาน ถ้าไม่รังเกียจ ก็มากินของร้อน ๆ ที่บ้านเราได้นะ!”
เฉินต้าซานยิ้มรับคำทักทายของทุกคนทีละคน สายตากวาดผ่านชามข้าวในมือพวกเขาอย่างไม่ตั้งใจ
ชีวิตความเป็นอยู่ของคนจำนวนมากในหมู่บ้านกำลังค่อย ๆ ดีขึ้น!
อย่างน้อยโจ๊กข้าวโพดที่แต่ก่อนใส่มันฝรั่งกับมันเทศลงไปต้มด้วย ตอนนี้ก็กลายเป็นข้าวโพดสีเหลืองทองเม็ดแน่นแล้ว