เมื่อได้ยินเสียงด่าทอจากโถงกลางด้านนอก สีหน้าเฉินต้าซานพลันเคร่งขรึม ลุกขึ้นเดินฉับ ๆ ไปยังประตูห้องครัวไฟ
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนรถโดยสาร เขาเห็นพี่น้องตระกูลเถียนเดินวนเวียนอยู่หน้าร้านอาหารเล็ก ๆ ที่เฒ่าอู๋เปิดอยู่ผ่านกระจกรถ
เดิมทีคิดว่าพวกเขาถูกจับไปอบรมอยู่หลายวัน อย่างไรก็คงรู้จักสงบเสงี่ยมไปสักพัก
ไม่คิดเลยว่าหมาบ้าพวกนี้จะยิ่งกำเริบเสิบสานกว่าเดิม!
เถียนเป้าผู้ใจร้อนที่สุดพุ่งมาถึงหน้าห้องครัวไฟแล้ว
พอเห็นเฉินต้าซานเปิดประตู ชายคนนั้นก็ยกปืนลูกซองทำเองขึ้นมาจ่อหัวเขาทันที “ไอ้สารเลว คิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะได้ออกมาเร็วขนาดนี้?”
“คุกเข่าลงซะ ไม่งั้นฉันยิงแกทิ้งแน่!”
เถียนหู่ตามมาถึงติด ๆ กัดฟันคำราม “ชอบบิดแขนฉันเล่นนักใช่ไหม? วันนี้ฉันจะขอบิดแขนแกเล่นให้สะใจบ้าง!”
เถียนชุ่ยผิงตื่นเต้นจนแก้มแดงระเรื่อ ร้องตะโกนเสียงแหลมจากด้านหลัง “ความลำบากที่พวกเราเจอในชั้นเรียนศึกษา จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ ต้องให้มันชดใช้เงิน!”
“ชดใช้มา 400 หยวน พวกเราแบ่งกันคนละ 100!”
เถียนหลงไม่พูดสักคำ ดวงตาแดงก่ำคว้าคานหาบที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมา ยกเตรียมฟาดขาเฉินต้าซาน
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นจากในห้องครัวไฟ ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนถือท่อนไม้ฟืนกรูกันออกมาอย่างดุดัน
เมื่อครู่เฉินต้าซานยังพูดเรื่องจัดงานเลี้ยงขอบคุณอยู่เลย!
ตอนนี้ใครในหมู่บ้านก็รู้ว่าคนที่ช่วยเขาไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน
หลี่หม่านชางว่องไว คว้ากระบอกปืนลูกซองทำเองในมือเถียนเป้าไว้ทันที
หลี่ต้าจ้วงก็ไม่น้อยหน้า กำลำกล้องปืนแล้วกระชากยกขึ้น ปากกระบอกจึงชี้ขึ้นฟ้าในพริบตา