เฉินต้าซานเหลือบมองหลี่จื้อเฉียงอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะรั้งเกาไฉเสียที่ยังอยากด่าต่อไว้ แล้วเตรียมตัวเดินจากไป!
เขาไม่คิดเลยว่าหลี่จื้อเฉียงจะปากไวขนาดนี้ แค่ครู่เดียวก็เล่าให้เกาไฉเสียฟังหมดทุกอย่างแล้ว
แต่เขาไม่ได้โกรธจริงจังนัก!
พูดออกไปแล้วก็แล้วกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!
ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของเกาไฉเสียยังยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาอีกครั้ง
แค่คนไม่กี่คนยังเก็บความลับไม่อยู่ แล้วนับประสาอะไรกับคนทั้งหมู่บ้านที่มีเป็นร้อย?
แต่เฉินต้าซานเพิ่งจะเตรียมตัวเดินจากไป เสียงคุ้นหูพลันดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง “ต้าซาน รอก่อน!”
ฝูงชนเปิดทางให้เอง หลี่ลี่ตงเดินเข้ามาด้วยมือไพล่หลัง
“ตอนแรกฉันยังคิดว่า พวกเราสองครอบครัวแยกตัวไปทำกันเองโดยไม่เอานายไปด้วย ก็รู้สึกผิดกับนายอยู่บ้าง!”
พูดไปพูดมา เขาก็ส่ายหน้า พลางวางท่าราวกับเป็นผู้ใหญ่ที่กำลังอบรมคน “แต่เรื่องที่นายก่อวันนี้ ทำให้อาผิดหวังจริง ๆ!”
“อะไรนะ? พวกเราสองครอบครัวทำมาค้าขายกับนายได้ไม่กี่วัน ก็เท่ากับเซ็นสัญญาขายตัวให้แล้วหรือไง ชาตินี้ต้องทำงานกับนายไปตลอดเลยหรือ?”
“นายยังแช่งว่าพวกเราจะไปไม่รอดภายในสี่วัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเราก็ช่วยเหลือนายไม่น้อย ทำไมถึงไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ บ้าง?”
ระหว่างที่พูด หลี่เว่ยผิงก็วิ่งหน้าตึงเข้ามา
เขายื่นมือกระชากหลี่ลี่ตงถอยหลัง ก่อนจะกล่าวเสียงเย็นชา “อาลี่ลี่ตง จะไปเถียงกับเขาเรื่องพวกนี้ทำไม?”
“ในเมื่อเขาทนเห็นพวกเราได้ดีไม่ได้ พวกเราก็ทำให้เขาเห็นไปเลย!”
“คิดจริง ๆ หรือว่าถ้าไม่มีเฉินต้าซาน พวกเราจะไม่มีทางทำมาหากิน?”
“ใคร ๆ ก็พูดจาถากถางได้ทั้งนั้น รอให้พวกเราพาทุกคนทำเงินจนเต็มกระเป๋าก่อนเถอะ แล้วคอยดูว่าเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”