เลือดไหลทะลักลงมาตามข้างแก้มของต้าฮุยจื่อ หยดลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นจนแต้มเป็นสีแดงฉานชวนให้ขนลุก
เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับเลื่อยคมกริบ กรีดกระชากประสาทของทุกคนอย่างรุนแรง ทำเอาหนังศีรษะชา ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
หรงจื่อ น้องชายของเขา ตาแดงก่ำจนแทบถลนออกมา ตะโกนเสียงกร้าวจนสุดเสียงว่า “หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”
“ถ้าแกยังไม่หยุด ฉันจะฟันมันให้ตาย!”
เฉินต้าซานเหลือบมองชายคนนั้น สีหน้ายังคงเฉยชาไร้อารมณ์ “ก็ลองดูสิ!”
ขณะที่พูด มือของเขาไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย!
เคียวในมือยังคงค่อย ๆ เฉือนใบหูของต้าฮุยจื่ออย่างไม่รีบร้อน ราวกับกำลังประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่โหดเหี้ยม
มือของหรงจื่อที่กำด้ามเคียวอยู่บีบแน่นบ้างคลายบ้าง แต่ก็ไม่กล้าลงมือหนักกับหลี่เอ้อร์จู้อีก
ความบ้าคลั่งของเฉินต้าซานทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์หวาดผวาจนตัวสั่น!
แววตาบ้าคลั่งของหรงจื่อค่อย ๆ กลับมาแจ่มใสขึ้น
เขาไม่กล้าสงสัยเลยสักนิดว่า หากยังใช้หลี่เอ้อร์จู้เป็นตัวประกันต่อไป คนบ้าที่คลานออกมาจากนรกตรงหน้าจะเอาชีวิตพี่ชายของเขาจริง ๆ
ชายร่างกำยำคนหนึ่งที่ถูกเฉินต้าซานใช้พานท้ายปืนฟาดจนกระเด็นไปก่อนหน้านี้ ชี้หน้าเขาพร้อมตะโกนด้วยความเดือดดาล “ไอ้เด็กเวร รีบปล่อยคนเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพี่เผิงยังอาจเหลือศพแกไว้ครบชิ้นก็ได้!”
“ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่แกเลย พวกชาวบ้านขาเปื้อนโคลนในหมู่บ้านแกก็อย่าหวังว่าจะรอดสักคน...”
เฉินต้าซานทำราวกับไม่ได้ยิน ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงเขากับต้าฮุยจื่อ เขาจดจ่อกับการเฉือนใบหูต่อไปโดยไม่วอกแวก
ต้าฮุยจื่อเจ็บจนตัวกระตุกไปทั้งร่าง ระเบิดพละกำลังที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมา แล้วดิ้นรนสุดชีวิต
เฉินต้าซานออกแรงกระชากเคียวในมือ ใบหูทั้งใบถูกเฉือนขาด เขาหยิบมันขึ้นมาถือไว้