“ตำรวจมาแล้ว! ตำรวจมาแล้ว...”
“มีคนไปแจ้งความหรือ? ทำไมพวกเขาถึงมาถึงเร็วขนาดนี้?”
“พูดอะไรอย่างนั้น มาถึงเร็วไม่ดีหรือไง?”
เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากด้านนอกในเวลาไม่นาน
ต้าฮุยจื่อนอนแผ่อยู่บนพื้น เลือดที่ไหลออกจากมุมปากปนกับโคลน เขากลับแค่นยิ้มบิดเบี้ยวออกมาได้
ส่วนพวกอันธพาลที่เมื่อครู่ยังขดตัวร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ต่างลากแขนขาที่หัก พยายามตะเกียกตะกายไปยังประตูห้องโถงใหญ่กันอย่างเอาเป็นเอาตาย
เมื่อก่อน หากได้ยินคำว่า “ตำรวจมาแล้ว” พวกเขาคงกลัวจนฉี่ราดวิ่งหนีกันแน่
แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความยินดีที่รอดตาย บางคนถึงกับร้องไห้พลางคลาน น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า!
รอดแล้ว!
ในที่สุดก็ไม่ต้องถูกไอ้คนบ้าคนนี้ทรมานอีก ไม่ต้องถูกมันตีจนตายอีกแล้ว!
มีเพียงเฉินต้าซานที่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาฉายความกังวลวูบหนึ่ง
เขาไม่คิดว่าตำรวจจะมาถึงเร็วขนาดนี้!
ที่เขาลงมือกับพวกอันธพาลอย่างหนัก นอกจากเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านแล้ว ส่วนใหญ่ก็เพราะมั่นใจว่าคนพวกนี้มีเบื้องหลังไม่สะอาด
ตราบใดที่ไม่มีใครถึงตาย พวกนั้นก็ไม่มีทางไปแจ้งความ แถมยังจะอ้อนวอนให้เขาอย่าไปแจ้งความด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ แม้เฉินต้าซานจะป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายและช่วยคนไว้ ทว่าการตัดหูคน แถมยังตีแขนขาจนหัก ก็ย่อมทำให้เกิดปัญหาตามมาอยู่ดี
ในเมื่อเป็นเช่นนี้...
อาศัยจังหวะที่ทุกคนหันไปมองด้านนอก เฉินต้าซานก็รีบวิ่งไปหาพี่น้องหลี่ต้าจู้ ก่อนจะดึงหลี่จื้อเฉียงจากนอกประตูเข้ามาด้วย
เขากดเสียงต่ำสั่งอย่างเร่งรีบ “เอ้อร์จู้ นอนแกล้งตายอยู่บนพื้น!”
“ต้าจู้ พี่จื้อเฉียง รีบนอนลงแล้วร้องให้สุดเสียง ยิ่งร้องโหยหวนเท่าไรก็ยิ่งดี...”
ทั้งสามคนแม้ไม่เข้าใจ แต่ก็ไหวพริบดี ไม่นานก็ไปนอนแผ่อยู่ใกล้พวกต้าฮุยจื่อ