เฉินต้าซานช่วยหลี่ต้าจู้กับน้องชายพาซิ่วอิงอากลับบ้านและจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก่อนจะกล่าวล่ำลาครอบครัวที่ขอบคุณเขาไม่หยุด แล้วเดินกลับบ้านตัวเอง
ตอนนี้ฟ้าใกล้มืดแล้ว พอมองเห็นแสงไฟสีเหลืองสลัวลอดออกมาจากหน้าต่างไกล ๆ เขาก็เร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
สองวันที่เขาไม่อยู่บ้าน หัวบุกตรงมุมกำแพงงอกเพิ่มขึ้นไม่น้อย
แม้จะยังไม่ถึง 1,500 กิโลกรัมตามที่เฉินต้าซานคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้ แต่ก็น่าจะมีอยู่ราว 1,000 กิโลกรัม
ตอนนี้ไม่มีใครเอาหัวบุกมาขายแล้ว คนในบ้านจึงไปผิงไฟกันอยู่ในห้องฝั่งตะวันตก
พอได้ยินเสียงจากห้องโถง หลี่โหย่วไฉกับภรรยาก็รีบวิ่งออกมาทันที
“ต้าซาน กลับมาคนเดียวเหรอ? เมียของเยว่จิ้นเป็นยังไงบ้าง? หมอว่าไง?”
เฉินต้าซานเพิ่งอ้าปากก็เห็นหลี่เยว่จิ้นเดินตามออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจและมองมาทางเขา
“อาเยว่จิ้น สองวันมานี้อาช่วยงานอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือครับ?”
หลี่เยว่จิ้นถูมือไปมา ก่อนพูดอย่างกระดากอายว่า “เธอไม่อยู่บ้าน ฉันกลัวว่าเสี่ยวจ้าวกับโหย่วไฉจะรับมือไม่ไหว ก็เลยแวะมาช่วยนิดหน่อย!”
“แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ช่วยงานอะไรเท่าไร กลับมากินข้าวบ้านเธอไปตั้งหลายมื้อ…”
เห็นว่าอีกฝ่ายจ้องหน้าเขาไม่วางตาขณะพูด เฉินต้าซานจึงไม่อ้อมค้อม รีบเล่าสถานการณ์ของซิ่วอิงอาให้ฟังอย่างละเอียด
พอเห็นหลี่เยว่จิ้นร้อนใจอยากกลับบ้าน เฉินต้าซานก็รีบตะโกนเรียกจ้าวฮุ่ยหลาน “เมียจ๋า ไปเอาเงินมาเร็ว จ่ายค่าแรงให้อาเยว่จิ้นกับอาโหย่วไฉด้วย!”
หลี่โหย่วไฉกับภรรยาเกรงใจและปฏิเสธอยู่กับเฉินต้าซานพักใหญ่ แต่สุดท้ายก็รับเงินไป
ส่วนหลี่เยว่จิ้นไม่ยอมรับเงินท่าเดียว พอผลักคืนไปมา เขาก็เริ่มโมโหขึ้นมา “ต้าซาน นี่เธออยากให้คนในหมู่บ้านนินทาฉันหรือไง?”