พอได้ยินเฉินต้าซานบอกว่ายินดีรับซื้อหัวบุกจากบ้านเขา ลุงจางก็โล่งใจขึ้นมาทันที
เขาเชิดหน้าอก เดินนำไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าฉับไว ท่าทางราวกับเพิ่งคว้าชัยชนะมา
ลุงจางแต่งเข้าบ้านตระกูลหลี่ในหมู่บ้านหลี่ เรื่องใหญ่เล็กในบ้านล้วนให้ภรรยาเป็นคนตัดสินใจ แม้แต่ลูก ๆ ก็ใช้นามสกุลหลี่ตามภรรยา
บางทีเพราะในบ้านไม่มีอำนาจมากนัก เขาจึงชอบออกหน้าเรียกร้องความสนใจข้างนอก ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในหมู่บ้านก็ต้องเข้าไปยุ่งด้วยเสมอ
ยิ่งอายุมากขึ้น เขาก็ยิ่งชอบเอาอายุมาอ้างอยู่บ่อย ๆ
ที่สำคัญคือเขาไม่ค่อยมีความรู้ พูดอะไรก็ไม่เข้าประเด็น แต่ยังดึงดันให้คนอื่นฟังตัวเอง
แม้ชาวบ้านจะไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่ก็แทบไม่มีใครอยากคุยกับเขา
“พี่ต้าซาน จะไปบ้านลุงจางเพื่อรับซื้อหัวบุกใช่ไหม? รอพวกเราก่อน เดี๋ยวไปช่วย!”
“หัวบุกบ้านลุงจางมีตั้งเยอะ ดีที่พ่อเตือนให้พวกเราแวะมาช่วย!”
เฉินต้าซานเพิ่งออกจากบ้าน ก็เห็นหลี่ต้าจู้กับหลี่เอ้อร์จู้รีบเดินมาหา
ได้ยินทั้งสองพูดเช่นนั้น ลุงจางก็หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ “ฉันนี่ช่วยเหลือเขาต่างหาก ลูก ๆ ฉันกตัญญูจะตาย จะขาดเงินแค่นี้ได้ยังไง?”
“ใช่ ๆ ลุงพูดถูกทุกอย่างเลย ค่อย ๆ เดินนะ ระวังหกล้มล่ะ!”
เฉินต้าซานแอบโบกมือให้สองพี่น้องหลี่ต้าจู้เป็นสัญญาณให้พูดน้อย ๆ จากนั้นก็พาทั้งคู่เดินตามหลังลุงจางไป
บ้านของลุงจางเก่าแก่มาก
ควันไฟรมอยู่เป็นประจำ ผนังทุกด้านจึงดำสนิท