แม้ตอนนี้ร่างกายของเฉินต้าซานจะยังอ่อนแอมาก แต่เขาก็แค่คว้าหมับเข้าที่แขนข้างหนึ่ง บิดแล้วกดลง ก็จับชายสวมหมวกหนังสุนัขคนหนึ่งกดกับพื้นได้แล้ว
“โอ๊ย เจ็บ เจ็บ ๆ ๆ...”
“พี่ชาย อย่าลงไม้ลงมือเลย พวกเราแค่อยากถามว่าพี่จะซื้อบุหรี่ไหม ไม่มีเจตนาอื่น...”
ชายสวมหมวกหนังสุนัขทั้งสามคนสะดุ้งโหยง แล้วร้องขึ้นพร้อมกัน
เฉินต้าซานเหลือบตามอง ก่อนจะเห็นว่าบนพื้นด้านหลังพวกเขามีกล่องไม้วางอยู่จริง ๆ!
คนในหุบเขาสูบแต่ยาเส้นที่ปลูกเอง การควักเงินซื้อบุหรี่ถือเป็นการใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอย่างแท้จริง!
เฉินต้าซานแต่งตัวมอซอ ถึงเมื่อครู่เขาจะหยิบธนบัตรใบละสิบหยวนออกมาสองใบ ชายสวมหมวกหนังสุนัขเหล่านี้ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นเลย!
พอเห็นว่าเขาซื้อของตั้งมากมายจากสหกรณ์ แล้วออกมาก็ยังซื้อทั้งข้าวทั้งเนื้อ พวกนั้นจึงลองเข้ามาหาเขาดู
เฉินต้าซานคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงถอยไปสองสามก้าว แล้วย่อตัวลงหยิบธนบัตรห้าหยวนจากถุงเท้า “งั้นเอาบุหรี่ให้ฉันสักสองสามซอง!”
เขายังมีธุระสำคัญอีกหลายอย่างต้องจัดการ!
และรู้ดีว่าไม่ว่ายุคไหน บุหรี่ก็เป็นใบเบิกทางชั้นดี!
แต่ตอนนี้บุหรี่ถูกจำกัดจำนวนซื้อ หากไม่ไปซื้อจากพวกค้ากำไรเกินควร ก็ซื้อได้ครั้งละแค่หนึ่งซองเท่านั้น!
ถ้าขอซื้อทีเดียวหลายซอง อาจถูกคนไม่หวังดีแจ้งความ แล้วโดนเรียกไปสอบปากคำที่สถานีด้วยซ้ำ!
ชายสวมหมวกหนังสุนัขที่เป็นหัวหน้าแววตาวาวขึ้นทันที เขาเปิดฝากล่องไม้บนพื้นออก!
บุหรี่เต็มกล่องไปครึ่งกล่อง มีทั้งสีแดง สีเหลือง สีเขียว อัดแน่นเต็มไปหมด!
ฉางเจียง หงฮวา ต้ากงจี ต้าเฉียนเหมิน หงถาซาน...