“สหายท่านนี้ เฉินต้าซานที่คุณพูดถึงใช่คนที่เพิ่งอยู่ตรงนี้หรือเปล่า?”
“เถ้าแก่เฮ่อ เฉินต้าซานที่คุณพูดถึง ตอนนี้อยู่ในเมืองอำเภอหรือครับ?”
ผู้อำนวยการเจิ้งกับหยางหย่าฉินเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน เฮ่อเจิ้นตงได้ยินแล้วก็มีสีหน้าประหลาดใจ “พวกคุณรู้จักเฉินต้าซานได้ยังไง หรือว่ารู้จักเขามาก่อน?”
พอได้รับคำตอบยืนยัน ขอบตาของหยางหย่าฉินก็แดงขึ้นอีกครั้ง “โทษคุณย่าฉันคนเดียวเลย เฉินต้าซานเป็นคนดีขนาดนั้น แต่กลับถูกท่านทำให้โกรธจนหนีไป ตอนนี้มาถึงหน้าประตูแล้ว ยังไม่ยอมเข้ามาพบพวกเราเลย!”
“หนูหมายความว่า เฉินต้าซานเคยมาที่บ้านพวกเธอ แล้วถูกคุณย่าทำให้โกรธจนจากไปหรือ?”
ผู้อำนวยการเจิ้งครุ่นคิด พึมพำกับตัวเองว่า “ว่าแล้วเชียว เขาไม่ใช่คนที่จะประหม่าเมื่อเจออดีตผู้บังคับบัญชาหรอก ต้องมีสาเหตุแน่!”
“รีบเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เฮ่อเจิ้นตงเองก็ถามอย่างร้อนใจ “เดี๋ยวก่อน ทำไมพวกคุณถึงรู้จักพี่ต้าซานกันหมดเลย?”
“สหายหย่าฉิน พี่ต้าซานไปบ้านคุณจริงหรือ? วันนี้น่ะหรือ?”
“แล้วทำไมเขาไม่เอาหญ้าสือหวงมาให้คุณตรง ๆ แต่ต้องอ้อมค้อมให้ผมเอามาส่งด้วย?”
หยางหย่าฉินชี้ไปยังเด็ก ๆ กับผู้ปกครองที่อยู่ไม่ไกล แล้วเล่าเรื่องที่เฉินต้าซานลงน้ำไปช่วยคนพร้อมกับเธอ หลังจากส่งเธอกลับมาแล้วก็ถูกคุณย่าถามไถ่อย่างไร้มารยาทให้ฟังอย่างละเอียด
พอฟังจบ เฮ่อเจิ้นตงก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดในที่สุด
ตอนนี้เองเขาถึงได้รู้ว่าเฉินต้าซานตั้งใจจะมอบเทียนเผียสือหูให้อดีตผู้บังคับบัญชาจริง ๆ ในใจก็อดชื่นชมเฉินต้าซานมากขึ้นไม่ได้
เพิ่งถูกคนในบ้านด่าจนยับเยิน แต่กลับหันไปมอบเทียนเผียสือหูอันล้ำค่าให้โดยไม่คิดเงิน หากเป็นเขา ไม่ว่าอย่างไรก็คงทำไม่ได้