ด้วยสภาพความเป็นอยู่ที่ค่อย ๆ ดีขึ้น แม้จะฝึกฝนอย่างเป็นระบบได้ไม่นาน แต่ร่างกายของเฉินต้าซานก็แข็งแรงกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว
ครั้งนี้กลับจากตัวอำเภอ เขาย่อมซื้อข้าวของมาจำนวนไม่น้อย
ทั้งของใช้ประจำวันอย่างข้าว แป้ง ธัญพืช และน้ำมัน ของขวัญที่เตรียมไว้ให้ครอบครัวพี่สาว รวมถึงเสื้อผ้าหลายชิ้นที่เปียกน้ำ รวม ๆ กันแล้วหนักเกือบร้อยจิน
แต่เขากลับแบกของเดินไปตามทางเล็ก ๆ ที่ลาดชันคดเคี้ยว ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงกว่า ก็เดินจากตัวเมืองกลับถึงบ้านได้
เวลานี้ราตรีมาเยือนแล้ว
ชาวบ้านสิบกว่าคนที่ไปเก็บหัวบุกตามหมู่บ้านรอบ ๆ ก็กลับมาพร้อมของเต็มมือกันหมดแล้ว
หลายคนนำตะเกียงน้ำมันก๊าดของตัวเองมาด้วย ทำให้ห้องโถงสว่างไสว
บางคนกำลังส่งหัวบุกที่เก็บมาให้พี่น้องหลี่ต้าจู้ชั่งน้ำหนัก บางคนช่วยจัดการหัวบุกที่ชั่งเสร็จแล้ว ทุกคนคุยกันอย่างออกรสถึงประสบการณ์รับซื้อหัวบุกในวันนี้ เสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า แว่วไปไกล
“น้องต้าซาน ในที่สุดนายก็กลับมา เมียของนายเพิ่งบ่นถึงนายอยู่เมื่อกี้นี้เอง!”
“เอ๊ะ? ไปตัดผมมาเหรอ? ให้ช่างฝีมือดีในตัวอำเภอตัดให้หรือเปล่า? พอจัดทรงแล้วดูหล่อขึ้นเยอะเลยนะ!”
“พูดอะไรไร้สาระ น้องต้าซานของเราหล่ออยู่แล้ว!”
“อย่ามัวแต่พูดสิ ไม่เห็นหรือไงว่าเขาหอบของมาเยอะแยะ มาช่วยกันหน่อย!”
“โห ซื้อข้าวขาวกับแป้งขาวมาเยอะขนาดนี้ แถมยังมีมันหมูตั้งมัดใหญ่ด้วยเหรอ?”
“น้องต้าซาน เสื้อผ้าชุดนี้ก็ซื้อใหม่เหมือนกันสินะ? สวยจริง ๆ!”
“แน่นอนสิ เมื่อสองวันก่อนมีหัวหน้าคนหนึ่งมาที่นี่ สวมเสื้อบุผ้าฝ้ายทรงนี้เลย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าแพงมาก!”
ทันทีที่เฉินต้าซานก้าวเข้าบ้าน สายตาของทุกคนในห้องก็จับจ้องมาที่เขา พวกเขาวางงานในมือลงแล้วพากันเข้ามาห้อมล้อม