เด็ก ๆ กลับบ้านทั้งเสื้อผ้าที่เปียกโชกจนน้ำหยด เรื่องที่ตกน้ำจึงปิดไม่มิดตามธรรมชาติ
หลังถูกทำโทษเสียยกใหญ่ พวกเขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ผู้ใหญ่ในบ้านฟังตามตรง
เวลานี้พ่อแม่ของเด็ก ๆ กล่าวขอบคุณหยางหย่าฉินแล้ว ก็รีบถามถึงเฉินต้าซาน พร้อมย้ำหลายครั้งว่าจะต้องตามหาเขาให้พบเพื่อขอบคุณต่อหน้า
เมื่อนึกถึงคำซักถามอย่างไม่เกรงใจและเต็มไปด้วยความระแวงของคุณย่าเมื่อครู่ ซึ่งทำให้เฉินต้าซานโมโหจนเดินจากไป
หยางหย่าฉินโกรธจนแก้มป่อง อดตำหนิไม่ได้ว่า “คุณย่า ตอนนี้คงรู้แล้วใช่ไหมว่าพี่เฉินเป็นคนดี?”
“เขาช่วยคนที่กำลังเดือดร้อน แถมยังช่วยหนูไปช่วยเด็ก ๆ ด้วย พอได้ยินว่าหนูข้อเท้าแพลง ก็รีบพาหนูกลับมาทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ!”
“แล้วคุณย่าล่ะ?”
“พอเจอหน้าก็ด่ากราดเสียยกใหญ่ แม้แต่น้ำสักคำก็ไม่ได้ให้เขาดื่ม สุดท้ายยังทำให้เขาโมโหจนเดินหนีไปอีก!”
“ทำแบบนี้ พี่เฉินจะเสียใจแค่ไหน?”
“ถ้าทุกคนทำเหมือนคุณย่า ต่อไปใครจะยังอยากเรียนแบบเหลยเฟิง ทำความดีช่วยเหลือคนอื่นอีก?”
คุณปู่ของหยางหย่าฉินเติบโตมาจากชนบท เขาแต่งงานกับคุณย่าตั้งแต่ยังหนุ่ม
ต่อมาเมื่อมีคำสั่งให้ร่วมปกป้องบ้านเมือง เขาก็เข้ากองทัพ ผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน กว่าจะไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งในปัจจุบัน
ดังนั้น “ภรรยาท่านนายพล” ที่อยู่ตรงหน้า แม้จะมีฐานะสูงส่ง แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังเป็นเพียงหญิงชนบทคนหนึ่ง
เวลานี้ถูกหลานสาวของตัวเองซักถามต่อหน้าผู้คน เธอจึงหน้าเสียจนแทบวางตัวไม่ถูก!
ในใจรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองผิด แต่ก็ยังเชิดคอเถียงอย่างมีเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่า “ที่ย่าทำไปก็เพราะหวังดีกับหลานไม่ใช่หรือ?”