เถียนชุ่ยผิง ภรรยาของหลี่ฟู่กุ้ย ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าคิดเจ้าแค้น!
เมื่อวานนางถูกเฉินต้าซานด่าไปไม่กี่คำ แถมยังล้มลงจนเสียหน้าต่อหน้าผู้คน นางจึงผูกใจเจ็บเฉินต้าซานตั้งแต่นั้น!
ปกติเถียนชุ่ยผิงก็สร้างความขุ่นเคืองให้คนในหมู่บ้านไว้ไม่น้อย
พอรู้ว่านางทะเลาะกับคนอื่นอีกแล้วเพราะปากเสีย หลี่ฟู่กุ้ยผู้เป็นสามีก็ไม่คิดจะออกหน้าแทนนางเลยสักนิด
ตั้งแต่เมื่อวาน สองผัวเมียทะเลาะกันอยู่ที่บ้านไม่หยุด!
จนถึงช่วงเย็นวันนี้ เถียนชุ่ยผิงที่ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ฝ่าหิมะกลับไปบ้านเดิม แล้วตามพวกพี่ชายมาช่วยหนุนหลัง
……
หลี่ซินติ่งกับพวกอีกสองคนเข้าไปนั่งยอง ๆ ข้างเตาไฟ เพิ่งจะผิงจนร่างกายอุ่นขึ้นได้ไม่นาน!
พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก ทั้งสามก็เผยรอยยิ้มสมน้ำหน้าออกมาทันที รีบร้อนวิ่งออกไปอีกครั้ง
“ไอ้เด็กเวร ถ้าไม่อยากตายก็รีบไสหัวออกมา!”
“กล้ารังแกน้องสาวฉัน แกเบื่อชีวิตแล้วหรือไง?”
คนที่กำลังทุบประตูอย่างบ้าคลั่งคือเถียนหลง พี่ชายคนโตของเถียนชุ่ยผิง!
ชายผู้นี้มีเนื้อเต็มใบหน้า สีหน้าเหี้ยมเกรียม แถมยังตัวสูงใหญ่กำยำ!
เขาตบประตูไปไม่กี่ครั้ง กระท่อมมุงหญ้าก็สั่นสะเทือนไปทั้งหลัง หลี่ซินติ่งถึงกับกังวลว่ามันจะพังลงมาตอนนี้เลย!
“เฉินต้าซาน ได้ยินไหม?”
“ถ้ายังไม่ออกมา พี่ใหญ่ของฉันจะพังประตูแล้วนะ!”
เถียนชุ่ยผิงยืนเท้าเอวอยู่หลังพี่ชายทั้งสาม ท่าทางได้ทีขี่แพะไล่ ไม่สนใจเลยสักนิดว่าชาวบ้านรอบข้างกำลังชี้ไม้ชี้มือพูดถึงนาง
“เฮ้อ เด็กต้าซานนี่ช่างไม่รู้จักคิดเอาเสียเลย!”
“เมื่อวานเถียนชุ่ยผิงก็แค่พูดจาไม่น่าฟังไปหน่อย อดทนสักนิดก็ผ่านไปแล้วแท้ ๆ ดันไปอวดเก่งต่อหน้าคนอื่นเสียได้!”