บทที่ 26 จัดกระดูกขารักษา คนไม่พึงประสงค์มาเยือน
หลี่ซินติ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองกระท่อมมุงหญ้าที่แทบจะพังครืนอยู่แล้ว!
เดิมทีบ้านหลังนี้สร้างไว้แค่เก็บฟืน ตอนก่อสร้างไม่ได้คำนึงเลยว่าจะแข็งแรงพอหรือไม่ คานหลังคาทั้งหมดใช้ตอกไม้ไผ่มัดยึดเอาไว้
แววตาของเขาฉายความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเสียงพูดกับหลี่เต๋อเหวินว่า “ฆ่าพวกมันตรง ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวตำรวจมาแล้วต้องสืบสาวมาถึงพวกเราแน่!”
“รีบเข้าไปในบ้าน เอาเคียวมาให้พ่อ”
“เดี๋ยวพ่อจะไปตัดตอกที่มัดคานให้เหลือเส้นเชื่อมไว้นิดเดียว อีกไม่กี่วันกระท่อมมุงหญ้าพังลงมาทับพวกมันตาย คนอื่นก็จะสืบไม่ได้ว่าเป็นฝีมือเรา”
หลี่ซินติ่งไม่เคยร่ำเรียนหนังสืออะไรเลย คนที่เขาคบหาก็มีแต่ชาวเขาอย่างเขา สถานที่ไกลที่สุดที่เคยไปก็แค่ตลาดเล็ก ๆ ใต้เขา
คนแบบนี้จะมีความรู้กว้างขวางอะไรได้?
แล้วจะไปรู้วิธีสืบคดีของตำรวจได้อย่างไร?
“พ่อ ฉลาดสุด ๆ ไปเลย!”
หลี่เต๋อเหวินเองก็ไม่ค่อยมีความรู้นัก พอได้ยินดังนั้น ดวงตาก็สว่างวาบราวกับหลอดไฟ “วิธีง่าย ๆ แบบนี้ ทำไมผมถึงนึกไม่ถึงนะ?”
“รอเดี๋ยว ผมไปเอาเคียวมาให้!”
“เดี๋ยวพ่อตัดให้เยอะ ๆ หน่อยนะ อย่าปล่อยให้ไอ้สารเลวสองคนนั้นกินของดีจนหมดก่อนตายล่ะ”
“เมื่อกี้ผมเห็นเสื้อผ้าใหม่ตั้งหลายชุด รองเท้าก็ใหม่ แล้วยังมีน้ำตาลทรายแดง นมมอลต์ ขนมข้าวเหนียวทอด ขนมอบลูกพีชอีก...”
ยิ่งพูดเจ้าหนุ่มก็ยิ่งตื่นเต้น หลี่ซินติ่งผลักเขาทีหนึ่ง เขาถึงได้วิ่งพรวดเข้าไปในบ้าน เอาเคียวออกมาแล้วยังยกเก้าอี้ติดมือมาด้วย