เด็กแสบทั้งหลายตัวสั่นงันงกไปหมด แม้จะพึมพำขอบคุณเฉินต้าซานกับอีกคน แต่พอพูดจบก็รีบวิ่งหนีหายไปทันที
เฉินต้าซานได้แต่จนใจ จึงเดินเข้าไปประคองหญิงสาว ตั้งใจจะพาเธอกลับบ้านก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ผ่านการใช้ชีวิตมาถึงสองชาติ เขาย่อมรู้จักวางตัว
เขาจับต้นแขนข้างหนึ่งของหญิงสาวไว้เพียงมือเดียว โดยไม่สัมผัสส่วนอื่นของร่างกายเกินจำเป็น
หญิงสาวคนนี้ชื่อหยางหย่าฉิน แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าคงไม่ได้มาจากครอบครัวธรรมดา
ไม่นานนัก หยางหย่าฉินก็พาเฉินต้าซานมาถึงหน้าประตูเขตบ้านพักของหน่วยงานคณะกรรมการอำเภอ
ชายชราที่เฝ้าประตูมองทั้งสองอย่างสงสัย ทักทายหยางหย่าฉิน แล้วก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าไป
เมื่อเข้ามาในเขตบ้านพัก ทั้งคู่เดินไปตามทางปูกรวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าอาคารทรงยาวสูงห้าชั้น
“คุณย่า คุณย่า...”
พอมาถึงหน้าบ้าน หยางหย่าฉินก็ผละจากแขนที่เฉินต้าซานประคอง แล้วกระโดดขาเดียวมุ่งหน้าไปยังห้องชั้นล่าง
“ได้ยินแล้วจ้ะ คุณย่าได้ยินเสียงหลานสาวคนโปรดแล้ว!”
เสียงตอบดังมาจากในบ้าน จากนั้นหญิงชราคนหนึ่งก็ถือไม้เท้าเดินออกมาต้อนรับ
เมื่อเห็นผมของหลานสาวเปียกชุ่ม ทั้งยังมีคราบน้ำและน้ำแข็งเกาะเสื้อกับกางเกงบุนวม หญิงชราก็รีบดันเธอเข้าไปในห้องด้านใน พลางเร่งให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
หยางหย่าฉินเดินไปพลางกวักมือเรียกเฉินต้าซานให้เข้าบ้านไปพลาง พร้อมแนะนำว่า “คุณย่า นี่คือพี่เฉิน เมื่อกี้...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ หญิงชราก็ขัดขึ้นว่า “ได้ ๆ ย่ารู้แล้ว!”
“มีอะไรค่อยพูดหลังเปลี่ยนเสื้อผ้า อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าป่วยขึ้นมาจะทำยังไง!”