ป้าหวังล้มจนเจ็บแทบตาย แต่กลับไม่กล้าร้องสักแอะ
ตอนเฉินต้าซานหิ้วปืนมองออกไปนอกหน้าต่าง นางก็วิ่งกะเผลกกลับเข้าบ้านไปแล้ว
เมื่อกลับถึงห้องนอนชั้นบน พลางนึกถึงเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่ ป้าหวังก็รู้สึกร้อนวูบวาบในใจ เผลอหนีบขาเข้าหากัน ก่อนจะเหลือบมองสามีที่นอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาร้อนแรง...
หลี่หย่งกุ้ยกรนสนั่น หลับสนิทราวกับหมูตาย!
ป้าหวังหงุดหงิดจนแทบคลั่ง มุดเข้าไปในผ้าห่มแล้วเตะเขาเต็มแรง “ทุกทีทำได้แค่สองที ก็หมดแรงแล้ว ฉันจะเอาคุณไว้ทำไมกัน?”
“ดึกดื่นป่านนี้ เตะผมทำไม?”
หลี่หย่งกุ้ยสะดุ้งตื่นจากการถูกเตะ งัวเงียทั้งยังงุนงง
……
เฉินต้าซานแนบตัวมองผ่านหน้าต่างอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะแง้มประตูออกไปมองข้างนอกอีกที
เมื่อเห็นว่าด้านนอกไม่มีอะไร เขาจึงหันกลับมาอย่างสงสัย เตรียมเดินกลับเข้าไปในห้องด้านใน
แต่พอหันมา ก็เห็นจ้าวฮุ่ยหลานตามมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ไม่ต้องกลัว คงเป็นผมได้ยินผิดไปเอง หมาป่ายังไม่มา!”
เฉินต้าซานรีบพานางเข้าไปในห้องนอน กดให้นั่งลงบนเตียง แล้วหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งมาคลุมตัวนาง
เหล้าขาวในชามดินเผาหยาบยังลุกไหม้โชติช่วง เขาคอยไล่ความเย็นจากเหล้าบนตัวจ้าวฮุ่ยหลานไปพลาง กำชับนางไปพลาง “แผลน้ำเหลืองกัดหายเกือบหมดแล้ว ต่อไปต้องรักษาความอบอุ่นให้ดี ใส่ถุงเท้าสองชั้นด้วย!”
“คราวหน้าผมเข้าเมือง จะซื้อหมวกกับถุงมือกลับมาให้...”
จ้าวฮุ่ยหลานกล่าวว่า “ต่อไปห้ามเอาแต่วิ่งเข้าไปในป่าลึกบ่อย ๆ อีก!”
เฉินต้าซาน “……”
ดูท่าทางเรื่องนี้...คงผ่านไปไม่ได้ง่าย ๆ แล้ว!