หลี่ซินติ่งเหลือบเห็นเงาสามร่างบนคันดินริมถนนด้านหลังบ้านหลี่หย่งกุ้ยทันที
สองในนั้นคือพี่น้องหลี่ต้าจู้กับหลี่เอ้อร์จู้ ส่วนอีกคนก็คือเฉินต้าซาน คนที่เขาแค้นจนกัดฟันกรอด และคิดว่าคงถูกหมาป่ากินไปนานแล้ว!
เฉินต้าซานกลับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด!
ตรงกันข้าม หลี่ซินติ่งอย่างเขากำลังจะถูกหมาป่ากัดตายอยู่รอมร่อ!
แต่ในเวลาแบบนี้ หลี่ซินติ่งจะไปสนใจเรื่องพวกนั้นได้อย่างไร?
เขารีดแรงเฮือกสุดท้ายออกมา ร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงแหบพร่าเป็นพิเศษ “ช่วย...ช่วยด้วย...”
“แปลกจริง หมาป่าตัวนั้นหายไปไหนแล้ว? ถ้ามันบุกเข้าไปในบ้านใครเข้า คงแย่แน่!”
เฉินต้าซานพึมพำสองคำ ก่อนหันไปสั่งพี่น้องหลี่ต้าจู้ว่า “เอาอย่างนี้ พวกเราแยกกันไปหา พวกนายสองคนเอาฆ้องไปด้วย!”
“ถ้าเจอมันเข้าจริง ๆ ก็เคาะฆ้องดัง ๆ รับรองว่ามันวิ่งหนีแน่ แล้วฉันจะรีบตามไปทันที...”
พูดจบ เขาก็แยกทางกับพี่น้องหลี่ต้าจู้ ออกค้นหากันไปคนละฝั่งของถนน โดยไม่แม้แต่จะเหลียวมามองทางหลี่ซินติ่งสักครั้ง
หลี่ซินติ่งที่คิดว่าจะได้รับการช่วยเหลือในไม่ช้า ตกใจจนฉี่ราดกางเกงทันที
แขนกับขาของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกหมาป่ากัด
ถ้าเสื้อกับกางเกงบุนวมที่สวมอยู่ไม่หนาพอ เนื้อคงถูกฉีกหลุดไปหลายชิ้นแล้ว!
“จบเห่แล้ว จบเห่!”
“วันนี้ฉันต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ แล้ว...”
หมาป่าป่าสะบัดหัว กระชากแขนของเขาออก ก่อนมุดผ่านช่องว่างระหว่างแขนทั้งสองข้างแล้วพุ่งงับเข้าที่ลำคอ...
ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่น หัวหมาป่าแตกกระจาย เลือดเหม็นคาวกับเศษเนื้อกระเด็นเลอะหน้า หลี่ซินติ่งในชั่วพริบตา
กระสุนที่ยิงมาจากด้านบนเนินเขาไม่เพียงระเบิดหัวหมาป่าจนแหลก แต่ยังฝังเข้าไปในไหล่ของหลี่ซินติ่งโดยแทบไม่เสียแรงไปเลย
“อ๊าก!”
“ฉัน...ฉันโดนยิง...”
หลี่ซินติ่งที่บาดเจ็บซ้ำซ้อนรีดพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายออกมาได้ในที่สุด แล้วส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด