พี่น้องหลี่ต้าจู้เป็นคนซื่อ ๆ ไม่ได้โง่!
พวกเขารู้ว่าค้าขายก็ต้องมีกำไร และรู้ด้วยว่าราคาที่เฉินต้าซานเสนอให้ไม่ได้ต่ำเลย
อย่างไรเสีย หากเฉินต้าซานไม่รับซื้อ ชาวบ้านก็ทำได้แค่เก็บบุกเหล่านั้นไว้กินเอง พออากาศร้อน หากกินไม่หมดก็ต้องทิ้งไปเปล่า ๆ
อย่าว่าแต่จินละ 8 เฟินเลย ต่อให้เอามาขายทั้งหมดก็ยังแลกเงินได้ไม่ถึง 1 เฟิน!
สิ่งที่ทำให้สองพี่น้องตกตะลึงจริง ๆ ในตอนนี้ คือกำไรมหาศาลที่เฉินต้าซานกำลังจะได้เข้ากระเป๋า
รับซื้อจินละ 8 เฟิน แต่ขายต่อได้จินละ 3 เหมา 5 เฟิน ส่วนต่างตั้ง 2 เหมา 7 เฟินเชียวนะ!
แม้ว่าบ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านจะมีบุกไม่มากนัก แต่ละบ้านก็ยังมีอยู่หลายสิบจิน
ถ้ารวบรวมมาทั้งหมด จะไม่กลายเป็นหลายพันจินหรือ?
แล้วจะได้เงินตั้งเท่าไร?
หลังจากป้าซิ่วอิงล้มป่วย พี่น้องหลี่ต้าจู้ก็ออกจากโรงเรียน จึงคิดเลขได้แค่พื้นฐาน
ไม่รู้ตัวเลย ทั้งคู่หลบไปอยู่มุมห้อง แล้วเริ่มนับนิ้วคำนวณกัน
ส่วนชาวบ้านที่หน้าประตู ตอนนี้ส่งเสียงฮือฮากันไปหมดแล้ว
“ข้าวโพดยังจินละ 9 เฟินเลย บุกที่ปกติไม่มีราคาอะไรแท้ ๆ กลับขายให้ต้าซานได้จินละ 8 เฟินงั้นหรือ?”
“ป้าหลิน รีบหยิกฉันทีสิ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย?”
“พี่ต้าซาน ที่พูดมาจริงหรือ? รับซื้อบุกจินละ 8 เฟินจริง ๆ นะ?”
เฉินต้าซานยิ้มพลางพยักหน้ายืนยัน
ทุกคนตื่นเต้นกันมาก รีบหันหลังวิ่งกลับบ้านพร้อมตะโกนว่า “รอก่อนนะ ฉันจะไปขนบุกที่บ้านมาเดี๋ยวนี้!”
ตอนนั้นเอง จ้าวฮุ่ยหลานจึงขมวดคิ้วเดินมาหาเฉินต้าซาน แล้วบ่นเสียงเบาว่า “ที่บ้านก็ไม่ได้ขาดอะไร ซื้อเสบียงกลับมาก็พอแล้ว ทำไมคุณถึงซื้อของมาเยอะแยะอีกล่ะ?”
“ฉันได้ยินมาว่าเนื้อหมูในตำบลจินละ 7 เหมา 5 เฟิน ต่อให้ขายเนื้อหมูป่าได้เงินมาบ้างก็เถอะ...”