เฉินต้าซานเพิ่งวิ่งมาถึงหน้าประตู ก็เห็นรอยยิ้มต้อนรับอันอบอุ่นบนใบหน้าของทุกคน!
จากนั้นเขาก็เห็นบรรดาสะใภ้สาวในหมู่บ้านหลายคนพากันล้อมหน้าล้อมหลังจ้าวฮุ่ยหลาน ราวกับดาวล้อมเดือน ก่อนจะเดินออกมา
คนพวกนี้... ไม่ได้มาหาเรื่องหรอกหรือ?
“ต้าซาน ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว!”
ใบหน้าของจ้าวฮุ่ยหลานเปล่งปลั่งขึ้น ดวงตาที่มองเฉินต้าซานแฝงความชื่นชมอยู่ราง ๆ “วันนี้มีคนมาที่บ้านไม่ขาดสาย ทุกคนบอกว่าจะกินข้าวบ้านเราเปล่า ๆ ไม่ได้ เลยเอาของมาฝากตั้งเยอะ ฉันปฏิเสธยังไงก็ไม่ยอม!”
เมื่อคืนเฉินต้าซานเชิญคนทั้งหมู่บ้านมากินเนื้อ แม้เธอจะไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี!
เธอเคยจนจนเข็ด และเคยหิวจนเข็ดแล้วจริง ๆ!
พอเห็นเฉินต้าซานเอาเนื้อหมูราคาแพงขนาดนั้นออกมาให้คนอื่นกินกันตามสบาย เธอจะไม่เสียดายได้อย่างไร?
แต่เช้านี้หลังเฉินต้าซานกับคนอื่น ๆ ออกจากบ้านไป เธอเพิ่งหยิบไม้กวาดขึ้นมาเตรียมกวาดบ้าน ชาวบ้านก็ทยอยกันมาหาถึงบ้าน
ไม่มีใครมามือเปล่าสักคน!
เมื่อได้ยินจ้าวฮุ่ยหลานพูด สะใภ้สาวเกาไฉเสียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็โบกมือรัว ๆ ก่อนเอ่ยว่า “สะใภ้ต้าซาน ฉันแค่หิ้วไข่มาให้เธอบำรุงร่างกายไม่กี่ฟองเอง ไม่ได้มากมายอย่างที่พูดหรอก!”
เธอเป็นภรรยาของหลี่จื้อเฉียงที่อยู่หัวหมู่บ้าน
แม้อายุเพิ่งยี่สิบกว่า หน้าตาไม่ได้โดดเด่นนัก แต่กลับดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงไปทั้งตัว
ต่อมา ป้าหลินที่เมื่อคืนช่วยพูดแทนเฉินต้าซานก็ยัดถุงผักแห้งใบใหญ่ในมือใส่มือจ้าวฮุ่ยหลาน พลางแสร้งทำเสียงตำหนิว่า “สะใภ้ต้าซาน ถ้ายังปฏิเสธอีก ฉันจะโกรธแล้วนะ!”