ตอนนี้หลี่ซินติ่งกำลังกรีดร้องร่ำไห้จนเสียงแหบ ขณะใช้สองมือขุดคุ้ยซากกระท่อมมุงหญ้าที่พังถล่มอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาเพิ่งกลับถึงบ้านได้ไม่ถึงชั่วโมง!
พอเข้าบ้านก็เหมือนผีหิวโซกลับชาติมาเกิด เห็นอะไรก็กินหมด กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่
พวกเขาเพิ่งพักได้ไม่นาน หลี่เต๋อเหวินก็พุ่งเข้าไปในครัวด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม คว้ามีดทำครัวแล้ววิ่งออกไปยังกระท่อมมุงหญ้าข้างบ้าน “เฉินต้าซาน ไอ้สารเลว วันนี้ฉันจะฟันแกให้ตาย!”
วันที่เฉินต้าซานซื้อห้องเก็บของ พวกเขายังไม่กลับจากเขา
หลังกลับถึงบ้าน พวกเขาก็เอาแต่คิดว่าจะเอาเห็ดไม้ไปขายที่อำเภอให้ได้เงินก้อนโต ไม่มีใครสนใจฟังหลูเจาเถียพูดเลย
ดังนั้น นอกจากหลูเจาเถียแล้ว อีกสามคนอย่างหลี่ซินติ่งจึงไม่รู้เลยว่าเฉินต้าซานย้ายบ้านไปแล้ว พวกเขายังคิดว่าอีกฝ่ายพักอยู่ในกระท่อมมุงหญ้าเหมือนเดิม
หลี่เต๋อเหวินวิ่งเร็วมาก เพียงไม่กี่ก้าวก็พุ่งมาถึงหน้ากระท่อมมุงหญ้า
ปากก็ด่าทอคำหยาบ มือก็ทุบประตูปัง ๆ ไม่หยุด!
เมื่อเห็นว่าข้างในไม่มีความเคลื่อนไหว แถมหลี่ซินติ่งกับหลี่ชุนเหม่ยยังถือไม้คนละท่อนวิ่งตามมา ไอ้หนุ่มก็ยิ่งได้ใจ รวบรวมแรงทั้งหมดถีบประตูเปิดอย่างแรง!
วินาทีถัดมา “บูมเมอแรง” ที่พวกเขาโยนทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อนก็พุ่งกลับมาฟาดใส่หัวหลี่เต๋อเหวินฉับพลัน!
แผ่นไม้ไผ่ที่ใช้มัดคานกระท่อมมุงหญ้าถูกหลี่ซินติ่งตัดจนเกือบขาดอยู่แล้ว ภายใต้น้ำหนักของหิมะหนาที่ทับถมมานาน มันจึงรับไม่ไหวอีกต่อไป