สมัยนี้ เวลาใครสักคนในหมู่บ้านจัดงาน คนทั่วไปส่วนใหญ่มักให้เงินร่วมงานกันแค่ 5 เหมา
ต่อให้เป็นญาติสนิท ก็ให้ของขวัญกันเพียง 1-2 หยวนเท่านั้น
มีเพียงไม่กี่บ้านที่ฐานะดีมาก หรือเป็นหนี้บุญคุณก้อนใหญ่และต้องการตอบแทน ถึงจะให้สัก 5 หยวน
แต่ซองแดงที่เฉินต้าซานยัดใส่มือชุ่ยชุ่ยตอนนี้กลับตุงแน่น ข้างในมีธนบัตรใบใหญ่ราคา 10 หยวนใหม่เอี่ยมตั้งสิบใบ!
เฉินกุ้ยฮวากับเฉาชิ่งเฟิงยืนอึ้งอยู่กับที่
แม้แต่หลิวไท่ไท่ที่เมื่อครู่ยังด่าพึมพำไม่หยุด ก็จ้องเงินปึกนั้นตาไม่กะพริบ พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
ชาวบ้านที่อยู่ไกลออกไปมองไม่ค่อยชัด แต่ก็ยังดูออกจากสีของธนบัตรว่าเป็นเงินปึกใหญ่ราคา 10 หยวน!
บนเนินเขาพลันแตกตื่นกันขึ้นมาอีกครั้ง
หลายคนเบียดเข้ามาใกล้ จ้องเงินในมือเฉาชิ่งเฟิง ก่อนหลุดอุทานอย่างอดไม่อยู่ว่า “ตายจริง เยอะ...เยอะขนาดนี้เลย!”
“สวรรค์ ซองแดงนี่ข้างในคงเป็นธนบัตรใบใหญ่ราคา 10 หยวนทั้งหมดเลยใช่ไหม?”
“นี่...น้องชายฝั่งบ้านเดิมของเฉินกุ้ยฮวา ทำไมจู่ ๆ ถึงใจกว้างขนาดนี้?”
“มาเที่ยวนี้ทั้งเอาของขวัญปีใหม่มา ทั้งให้เงินอีก สงสัยจะจ่ายไปเป็นร้อยหยวนเลยนะ!”
“ต้องหาเงินได้เท่าไหร่ถึงยอมให้ทีเดียวเยอะขนาดนี้?”
ได้ยินเสียงอุทานดังไม่ขาดสาย เฉาชิ่งเฟิงก็รีบยัดเงินกลับเข้าไปในซอง แล้วสาวเท้าวิ่งไปทางห้องครัว
……
ไฟในเตาแตกเปรี๊ยะ ๆ น้ำในหม้อใบใหญ่เดือดแล้ว
รอบม้านั่งเตี้ยข้างปากเตามีเปลือกมันฝรั่งกระจายอยู่บ้าง ส่วนในอ่างไม้ที่ใส่น้ำมีมันฝรั่งที่ปอกเปลือกแล้วแช่อยู่หลายหัว