“สวรรค์! นี่... วันนี้เฉินต้าซานไม่ได้มาเกาะบ้านคนอื่นกิน แต่เอาของฉลองปีใหม่มาฝากบ้านเฉาเหรอ?”
“จู่ ๆ เขามีเงินมากขนาดนี้ได้ยังไง? แค่เสื้อบุสองตัวนั่น ฉันว่าก็หลายสิบหยวนแล้ว!”
“รู้อย่างนี้เมื่อกี้ฉันไม่น่าพลอยโห่ตามพวกเธอเลย น้องชายของเฉินกุ้ยฮวาตอนนี้คงมีอนาคตแล้ว ลืมตาอ้าปากได้แล้วสินะ!”
“จะมาโทษพวกเราได้ยังไง? ปกติเขามาเยี่ยมญาติทางนี้ทีไร กระเป๋ากางเกงสะอาดกว่าหน้าทุกทีไม่ใช่หรือไง?”
“ถึงอย่างนั้นเจ้านี่ก็มีน้ำใจดีนะ เฉาชิ่งเฟิงกับเมียเลี้ยงเขามาไม่เสียเปล่า...”
ได้ยินเสียงอื้ออึงดังลั่น เฉินต้าซานก็เหลือบมองเงาคนที่ขยับไหวอยู่บนเนินเขาหางตา
เขาจงใจเอาของในห่อออกมาโชว์ตั้งแต่ยังไม่เข้าบ้านต่างหาก!
วันนี้เขาจะให้คนทั้งหมู่บ้านหานหลิ่งเห็นว่า น้องชายของเฉินกุ้ยฮวาก็เป็นที่พึ่งให้พี่สาวได้เหมือนกัน!
“พี่ครับ ผมแต่งงานแล้ว!”
เฉินต้าซานกุมมือเย็นเฉียบของพี่สาว น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความอบอุ่น “ผมแยกบ้านกับหลี่ซินติ่งแล้ว แถมยังเช่าห้องเก็บของของหมู่บ้านมาเปิดร้าน ช่วงนี้ค้าขายได้เงินไม่น้อยเลยครับ!”
เฉินกุ้ยฮวาเงยหน้าพรวด น้ำตาคลอเต็มตา “แกสร้างครอบครัวแล้วเหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ?”
เธอทุบอกเฉินต้าซาน น้ำตาร่วงเผาะ “คนอื่นไม่บอกพี่ก็ว่าไปอย่าง แล้วทำไมแกถึงไม่บอกพี่ด้วยล่ะ!”
“น้องชายแต่งงานทั้งที พี่สาวอย่างฉันกลับไม่ได้ไปร่วมงาน แถมยังไม่ได้เตรียมซองให้สะใภ้ด้วย...”
“พี่ครับ เรื่องนี้ยาว ไว้ค่อย ๆ เล่าให้ฟังนะครับ!” เฉินต้าซานพลิกมือมากุมมือพี่สาวไว้ ก่อนหันไปจ้องเฉาชิ่งเฟิงเขม็ง “พี่แต่งเข้าบ้านคุณแล้วต้องทนลำบากแบบนี้หรือไง? อากาศหนาวขนาดนี้ยังต้องซักผ้าด้วยน้ำเย็น?”