สายตาของชายวัยกลางคนจับจ้องอยู่ที่ซางหวงบนเคาน์เตอร์มาตลอด!
พอเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ยิ้มให้หมอเฒ่าโดยตรง “เหล่าโจว ซางหวงนี่นายจะรับซื้อไหม? ถ้าไม่รับ ฉันรับเองนะ!”
หมอเฒ่าขมวดคิ้วมองเขา “เสี่ยวเฮ่อ แบบนี้นายก็เกินไปหน่อยนะ ใครเขาวิ่งมาชิงของถึงในร้านกัน?”
ชายวัยกลางคนหัวเราะแหะ ๆ ก่อนหันไปมองเฉินต้าซาน “น้องชาย ฉันให้จินละ 100 หยวน ขายซางหวงชิ้นนี้ให้ฉันได้ไหม?”
ได้ยินราคาที่เสนอมา เฉินต้าซานก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ แล้วเงียบไปอีกครั้ง
แค่นี้เองเหรอ?
เพิ่มราคาให้นิดเดียวแบบนี้ คุ้มกับเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์กระดุมสองแถวที่ใส่อยู่หรือไง?
จังหวะนั้นเอง มีคนอีกหลายคนเดินเข้ามาในร้าน
หนึ่งในนั้นเห็นซางหวงแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบกระซิบบอกเพื่อนว่า “เร็ว ไปเรียกเถ้าแก่”
ไม่นาน ชายสวมแจ็กเก็ตหนังคนหนึ่งก็วิ่งเหยาะ ๆ มาถึง
พอเข้าประตูมา เขาก็ตะโกนเสียงดัง “ฉันเอาซางหวงนี่ ไม่ต้องชั่ง ฉันให้ 300 หยวน!”
เห็นมีคนแย่งตัดหน้าไม่ขาดสาย หมอเฒ่าก็โกรธจนตบโต๊ะ “พวกนายสองคนทำอะไรกัน? ที่นี่คือบริษัทยาสมุนไพรของรัฐ ถ้ายังวุ่นวายกันอีก ฉันจะ...”
ชายเสื้อแจ็กเก็ตหนังไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย!
อีกฝ่ายพูดอย่างไม่แยแส “ของเป็นของน้องชายคนนี้ ไม่ใช่ว่าเขาอยากขายให้ใครก็ขายได้หรือไง?”
“แล้วบริษัทสมุนไพรของรัฐทำไม? จะบังคับให้เขาขายราคาถูกได้หรือไง?”
ชายเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ร้อนใจ รีบเอื้อมมือคว้าแขนเฉินต้าซาน “พ่อหนุ่ม ฉันมาก่อนนะ!”
“ฉันเพิ่มให้อีก 50 ให้จินละ 150...”
“ดูนายขี้เหนียวเข้าสิ!” ชายแจ็กเก็ตหนังแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ฉันให้ 500 วันนี้ยังไงซางหวงนี่ก็ต้องเป็นของฉัน!”