หมอเฒ่าหลังเคาน์เตอร์แค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะปรายตามองเฉินต้าซานกับพวกอย่างหยิ่งผยอง
“ที่นี่คือแผนกขายของบริษัทสมุนไพรแห่งรัฐ ราคาซางหวงฉันตัดสินใจเองไม่ได้ แต่ถ้าพูดถึงการซื้อสมุนไพร ในเมืองนี้จะมีที่ไหนครบครันกว่าที่นี่อีก?”
เขาเคาะนิ้วลงบนเคาน์เตอร์แล้วพูดตรง ๆ ว่า “เอาใบสั่งยามาหรือเปล่า? รีบเอามา เดี๋ยวฉันจัดยาให้!”
เฉินต้าซานชี้ศีรษะตัวเอง “สูตรยาอยู่ในหัวผม รบกวนขอยืมกระดาษกับปากกาหน่อย...”
“เหลวไหล!” หมอเฒ่าถลึงตามองเขา แม้จะยื่นกระดาษกับปากกาให้ แต่ก็ยังอบรมว่า “เรื่องรักษาโรค ถ้าพลาดไปแม้แต่นิดเดียวก็อาจเกิดเรื่องใหญ่ได้!”
“ในเมื่อบอกว่าสมุนไพรที่ต้องใช้หายาก คนในบ้านนายคงไม่ได้ป่วยเล็กน้อยแน่!”
“ออกมาซื้อยาแต่ไม่พกใบสั่งยา ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?”
เฉินต้าซานไม่ตอบ เขาหยิบปากกาหมึกซึมยี่ห้ออิงสงขึ้นมา แล้วจรดเขียนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว!
หมอเฒ่าส่งเสียงประหลาดใจเบา ๆ “ลายมือของเธอ...เขียนได้ดีนี่!”
ลายเส้นหนักแน่นทรงพลัง ตัวอักษรพลิ้วไหวสง่างาม แฝงประกายคมกริบ ไม่เหมือนลายมือของเด็กหนุ่มยากจนจากหมู่บ้านบนเขาเลยสักนิด
พอเห็นสูตรยาที่เฉินต้าซานเขียน เขาก็ถามอย่างประหลาดใจอีกครั้ง “เธอจำสูตรยาได้ครบทุกตัวจริง ๆ หรือ?”
เฉินต้าซานไม่สนใจคำชม รีบถามอย่างกังวลว่า “เป็นยังไงบ้าง? ยาตามนี้จัดได้ครบไหม?”
หมอเฒ่าเชิดหน้าหัวเราะ สีหน้ากลับมาหยิ่งผยองอีกครั้ง “ก็แค่ยาเม็ดจื่อจินต่อกระดูกเท่านั้น บริษัทสมุนไพรแห่งรัฐใหญ่โตขนาดนี้ จะจัดยาไม่ครบได้อย่างไร?”
“รอก่อน ฉันจะไปจัดยาให้เดี๋ยวนี้!”