ผู้อำนวยการเจิ้งจับมือกับเฉินต้าซานอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะฉวยโอกาสดึงเขาเข้าไปในห้องทำงาน
จากนั้นก็ยิ้มกล่าวว่า “สหายเฉินต้าซาน รายงานที่คุณยื่นขอเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า ทางเบื้องบนอนุมัติแล้ว!”
พูดจบ เขาก็หันไปหยิบปืนไรเฟิลที่วางอยู่บนตู้ขึ้นมาอย่างจริงจัง สีหน้าเคร่งขรึมขณะยื่นให้เฉินต้าซาน “นี่คือปืนที่จัดให้คุณ!”
“คุณต้องใช้อย่างระมัดระวัง ทุกครั้งที่ใช้กระสุนไปหนึ่งนัด ต้องเขียนรายละเอียดว่านำไปใช้ทำอะไรและเกิดเหตุการณ์อย่างไร!”
เมื่อเห็นปืนกระบอกนี้ ลมหายใจของเฉินต้าซานก็ถี่กระชั้นขึ้นทันที สายตาราวกับถูกแม่เหล็กดูดไว้จนไม่อาจละไปไหนได้!
ชาติที่แล้วเขาผ่านการฝึกฝนในกองทัพมานานถึง 12 ปี สำหรับเขาแล้ว ปืนไม่ใช่แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง
แต่มันคือสหายที่ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน เป็นที่พึ่งอันมั่นคงซึ่งมอบความรู้สึกปลอดภัยจากส่วนลึกของหัวใจ!
เขารับปืนมาด้วยสองมือที่สั่นเล็กน้อย นิ้วมืออดไม่ได้ที่จะลูบไล้ตัวปืนเบา ๆ
สัมผัสหยาบกระด้างกับความเย็นเยียบ กลับทำให้กระแสความร้อนแรงเอ่อล้นขึ้นในใจ
นี่คือปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ประสิทธิภาพของมันนับว่ายอดเยี่ยมในยุคนี้!
โครงสร้างเรียบง่าย ใช้งานสะดวก ความแม่นยำในการยิงสูง พานท้ายไม้แนบกระชับและมั่นคง!
แน่นอนว่าปืนกระบอกนี้ก็มีข้อด้อย!
แม็กกาซีนบรรจุกระสุนได้เพียง 10 นัด ความสามารถในการยิงต่อเนื่องค่อนข้างจำกัด
แต่สำหรับเฉินต้าซานแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย
ด้วยประสบการณ์มากมายที่สั่งสมมาจากชาติที่แล้ว เขามั่นใจเต็มที่ว่าจะดึงประสิทธิภาพของปืนกระบอกนี้ออกมาได้ถึงขีดสุด
อีกอย่าง หน้าที่หลักของปืนในป่าก็คือใช้ล่าสัตว์ ความจำเป็นในการยิงต่อเนื่องจึงไม่ได้สูงนัก
“ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ปืนที่จัดให้กองกำลังอาสาสมัครก็เป็นรุ่นนี้ ถ้าคุณใช้ไม่เป็น...” ผู้อำนวยการเจิ้งพูดถึงแค่นั้นก็ยิ้มพลางส่ายหน้า “ช่างเถอะ ถือว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน!”