พี่น้องตระกูลเถียนขึ้นชื่อเรื่องวางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วหมู่บ้านละแวกสิบลี้
ที่ผ่านมาเถียนชุ่ยผิงมักหาเรื่องชาวบ้าน วุ่นวายไม่รู้จบ ชาวบ้านต่างก็ยอมถอยให้ทุกครั้ง เพราะกลัวพี่ชายหน้าตาดุดันของเธอจะตามมาเอาเรื่อง
จนถึงวันนี้ทุกคนถึงได้รู้ว่า พี่น้องตระกูลเถียนที่เมื่อก่อนพวกเขาหวาดกลัวราวกับเสือ ที่แท้ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนัก!
ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนยืดอกผึ่งผายราวกับเพิ่งคว้าชัยมาได้ ต่างส่งเสียงพูดกันเจี๊ยวจ๊าว
“ฉันฟาดไม้ลงไปทีเดียว มือของเถียนเป้าแทบหักแน่ะ!”
“ถ้าหลี่ต้าจ้วงไม่ดึงฉันไว้ ฉันคงวิ่งไล่พวกนั้นไปอีกสองลี้แล้ว!”
พวกเขามุ่งหน้าไปตัดไม้ไผ่กองโตจากหลังเขาอย่างกระตือรือร้น จากนั้นก่อกองไฟหน้าบ้านเฉินต้าซาน แล้วช่วยกันทำเลื่อนกันอย่างคึกคัก
ถ้าเฉินต้าซานไม่เห็นว่าฟ้ามืดแล้ว ทั้งยังย้ำหลายครั้งว่าพรุ่งนี้ไม่จำเป็นต้องออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ คนกลุ่มนี้คงลงมือทำเลื่อนให้เสร็จทั้งหมดท่ามกลางความมืดไปแล้ว!
ตั้งแต่เช้ามืดเมื่อวานจนถึงตอนนี้ เฉินต้าซานแทบไม่ได้พักผ่อนมาเป็นเวลาสองวันหนึ่งคืนแล้ว
ต่อให้ร่างกายแข็งแกร่งดุจเหล็กก็ทนการโหมงานหนักต่อเนื่องขนาดนี้ไม่ไหว
พอล้มตัวลงนอนได้ไม่ถึงสองนาที เสียงกรนสนั่นราวฟ้าผ่าก็ดังขึ้น
คืนนั้นไม่มีเรื่องราวใดเกิดขึ้น!
เช้าวันต่อมา เฉินต้าซานเพิ่งฝึกเสร็จได้ไม่นาน ทุกคนก็ทยอยมาถึงกันแล้ว
พวกเขายังไม่ทันได้เข้าบ้าน ก็เริ่มเร่งมือทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ
แขนที่หักของหลี่ต้าจู้ใส่เฝือกเรียบร้อยแล้ว มีผ้าพันแผลคล้องคอไว้
แม้ทุกคนจะไม่ยอมให้เขาทำงาน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง “ช่างอาวุโส” อย่างเขาที่คอยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ
ตอนเฉินต้าซานทำเลื่อนครั้งแรก เขาก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ แถมยังเคยช่วยขนของด้วยเลื่อนมาหลายหน เรียกได้ว่ามีประสบการณ์โชกโชน