ในยุคสมัยที่ผู้คนยังเรียบง่ายไม่ซับซ้อนนัก หลายเรื่องก็ไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิด!
ความเห็นของคนในหมู่บ้านแต่แรกคือ มอบงานที่โรงงานประทัดให้จ้าวฮุ่ยหลาน เพื่อช่วยเหลือคนพิการที่ไม่อาจทำงานเกษตรได้
อีกทั้งเฉินต้าซานยังเปิดบุหรี่ฉางเจียงหนึ่งซอง พอไปถึงคณะกรรมการหมู่บ้านก็แจกบุหรี่ให้ทุกคนที่พบ
ใบรับรองประทับตราสีแดงสดที่หลี่ซินติ่งวิ่งเต้นอยู่นานแสนนานแต่ยังไม่ได้มา กลับตกมาอยู่ในมือเขาโดยแทบไม่ต้องพูดจามากความ!
กับข้าวที่บ้านเตรียมไว้พร้อมแล้ว แค่อุ่นก็ทานได้
ตอนเฉินต้าซานกลับมา จ้าวฮุ่ยหลานก็เตรียมอาหารเย็นไว้เรียบร้อย
เมื่อมีเก้าอี้กับโต๊ะกินข้าว กระท่อมมุงหญ้าหลังนี้ก็เริ่มดูเหมือนบ้านขึ้นมาบ้าง
ทั้งสองแทบไม่ได้พูดอะไรกัน มีเพียงความรู้สึกสงบอบอุ่นที่ชวนให้ใจผ่อนคลาย ค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่ในบ้าน
บ้านของพวกเขาอบอุ่นสุขใจ แต่บ้านหลังใหญ่ข้าง ๆ กลับวุ่นวายราวกับระเบิดลง!
หลี่ชุนเหม่ยที่ออกไปเถลไถลข้างนอกสองวัน ในที่สุดก็กลับมา พอเข้าประตูก็ร้องไห้ฟ้องหลี่ซินติ่งกับภรรยาเป็นชุด!
ทว่าหลี่ซินติ่งไม่มีเวลาสนใจลูกสาวคนโตเลย
เขาเหน็ดเหนื่อยอยู่บนเขามาทั้งวัน แต่กลับไม่ได้อะไรติดมือมาเลย!
เสื้อบุฝ้ายบนตัวก็ขาดเป็นรูใหญ่ มือกับใบหน้ายังมีแผลถลอกอยู่หลายแห่ง...
หลี่เต๋อเหวินที่อุดอู้อยู่ในบ้านมาทั้งวัน ตั้งหน้าตั้งตารอกินเนื้อ พอเห็นพ่อกลับมามือเปล่า ก็กลิ้งเกลือกไปทั่วพื้นพลางแหกปากร้องไห้โวยวาย
พอได้กลิ่นเนื้อหอมฉุยที่ลอยเข้ามาในบ้านจนน้ำลายสอ เด็กคนนี้ก็ถึงกับปัดหม้อดินใส่ข้าวจนแตก!
หลี่ซินติ่งทั้งอัดอั้นทั้งร้อนใจ แต่ก็ทำได้เพียงปลอบลูกชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เต๋อเหวินเด็กดี พ่อวางกับดักไว้บนเขาแล้ว พรุ่งนี้ต้องจับสัตว์ป่ามาได้แน่!”