ถนนสายเล็กจากหมู่บ้านไปยังตำบลอยู่ห่างออกไปกว่าสิบกิโลเมตร
ถนนสายนั้นคดเคี้ยววกวน ผ่านป่าทึบและลาดชัน บางช่วงยังตัดเจาะผ่านโขดหินบนภูเขา
หลายปีก่อน คณะทำงานหมู่บ้านเคยเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจัดตั้งหน่วยผลิตย่อยต่าง ๆ ให้ร่วมมือกันสร้างถนนดินสายหนึ่ง
แต่เพื่อให้ครอบคลุมหน่วยผลิตทุกแห่งที่อยู่ตามเส้นทาง ทั้งยังต้องหลีกเลี่ยงไร่นาและอ้อมโขดหินที่ระเบิดเจาะได้ยาก สุดท้ายถนนจึงคดเคี้ยวไปมาหลายตลบ
หากเดินตามถนนไปตำบล ต่อให้ใช้เวลาทั้งวันก็อาจไปไม่ถึง
แต่สำหรับเฉินต้าซาน หิมะหนาที่ทับถมกลับกลายเป็นตัวช่วย
เขาใช้เชือกป่านมัดอีเห็นสองตัวไว้บนหลังอย่างแน่นหนา แล้วเอาหนังอีเห็นที่ถลกออกมารองก้น
ช่วงไหนที่จำเป็นต้องใช้เท้าเดิน เขาก็เดินไป ส่วนเส้นทางช่วงอื่น เขานั่งไถลลงมาตามพื้นหิมะตลอดทาง
ระยะทางที่คนอื่นต้องใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าจะเดินจบ เขากลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง!
……
ทางหลวงแผ่นดินที่ตัดผ่านตำบลเปิดใช้มาปีกว่าแล้ว!
ริมถนนมีป้ายร้านเรียบง่ายตั้งอยู่หลายแห่ง ทั้งยังมีร้านอาหารเล็ก ๆ เปิดขึ้นไม่น้อย
แต่ตอนนี้มีอะไรก็ขายอย่างนั้น เพียงจัดอาหารง่าย ๆ ให้คนขับรถบรรทุกทางไกลที่ผ่านไปมา!
เสาไฟฟ้าไม้ตั้งเรียงชิดกันอยู่ริมถนน สายไฟพาดไม่สูงนัก แกว่งไปมาตามแรงลมหนาว
บนถนนมีคนเดินอยู่ประปราย เสื้อผ้าที่ผู้คนสวมใส่ส่วนใหญ่เป็นสีหม่นอย่างน้ำเงิน ดำ และเทา
สิ่งเดียวที่ยังพอให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา คือเด็กตัวเล็ก ๆ ไม่กี่คนที่กำลังจุดประทัด!
พวกเขาหัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ก้นน้อย ๆ ที่โผล่พ้นกางเกงเป้าขาดเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำเพราะความหนาว แต่ก็ยังเล่นกันไม่เลิก ราวกับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด
เฉินต้าซานไม่มีเวลาชื่นชมทิวทัศน์เหล่านี้ ยิ่งไม่มีเวลารำลึกความหลัง!
ตอนลงเขา เขาไถลลงมาตลอดทางได้ แต่ตอนขึ้นเขาทำได้แค่ใช้มือเท้าป่ายปีนขึ้นไป!