บทที่ 8 กินเนื้อชิ้นโต!
เมื่อเห็นเคียวเย็นเฉียบจ่ออยู่ตรงปลายจมูก หลี่เต๋อเหวินก็ชะงักเท้า เบิกตากว้างแล้วด่าทอทันทีว่า “เฉินต้าซาน ไอ้คนชั่วช้า!”
“เรื่องที่แกตบหน้าฉันเมื่อเช้า ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับแกเลย ตอนนี้ยังเอาเคียวมาจ่อฉันอีกหรือ? แกคิดจะก่อกบฏหรือไง!”
เฉินต้าซานจ้องหลี่เต๋อเหวินด้วยแววตาคมกริบ ก่อนเค้นคำออกมาจากไรฟันอย่างเย็นชา “ไสหัวไป!”
“ไอ้เนรคุณ อกตัญญู กล้าดียังไงมาไล่ฉัน?”
ใบหน้าหลี่เต๋อเหวินบิดเบี้ยว อาฆาตแค้นเต็มเปี่ยม “ฉันเป็นน้องชายแกนะ น้องแท้ ๆ!”
“ตอนนี้แกหาเนื้อมาได้แล้ว ไม่ควรแบ่งให้พ่อแม่กับฉันกินก่อนหรือไง? แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
“เฉินต้าซาน วางเคียวลงเดี๋ยวนี้!” หลี่ซินติ่งด่าตามไปพลาง สายตาก็เหลือบมองหม้อแขวนในบ้านทันที
ในฐานะคนภูเขาที่เกิดและเติบโตที่นี่ เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าเนื้อในหม้อคือเนื้ออีเห็น!
เนื้ออีเห็นมีไขมันมาก สำหรับชาวเขาที่ตลอดทั้งปีแทบไม่ได้กินเนื้อสัตว์แล้ว มันช่างเย้ายวนเกินต้าน!
หลี่ฟู่กุ้ยแห่งกองกำลังอาสาสมัครประจำหมู่บ้าน เคยกินอีเห็นครั้งหนึ่งกับพวกในหน่วยเมื่อหลายปีก่อน!
แค่เนื้อไม่กี่ชิ้นกับน้ำแกงหนึ่งคำ เขาก็เอาแต่พูดถึงมันมาหลายปี แม้แต่ตอนฝันก็ยังอยากกินอีกสักคำ
ตอนนี้หลี่ซินติ่งเองก็กำลังกลืนน้ำลายอย่างแรง!
พอเห็นอีเห็นอีกสองตัววางอยู่ในกระท่อมมุงจาก แววโลภในดวงตาก็แทบจับต้องได้ “ไอ้เด็กสารเลว ยังไงเต๋อเหวินก็เป็นน้องชายแก แกถึงกับไม่ยอมแบ่งเนื้อสักสองสามชิ้นให้เขากินเลยหรือ?”
“ถึงจะแยกบ้านกันแล้ว แกก็ยังเป็นลูกชายฉัน ฉันเลี้ยงแกมาจนโต แต่แกกลับกินคนเดียวแบบนี้หรือ?”
เฉินต้าซานหรี่ตา ก่อนยกเคียวขึ้นฟันลงไปทันที!
“แม่จ๋า...”
หลี่เต๋อเหวินร้องลั่นด้วยความตกใจ สัญชาตญาณทำให้เขาหดตัวถอยหลัง
การถอยของเขาชนหลี่ซินติ่งที่อยู่ด้านหลังจนเสียหลัก ทั้งคู่กลิ้งตกบันไดลงไปอย่างทุลักทุเล
ปัง!
เคียวในมือเฉินต้าซานฟันลงบนประตูไม้เต็มแรง ใบมีดฝังลึกเข้าไปในบานประตู เกือบฟันทะลุ เศษไม้กระเด็นกระจาย