เมื่อได้ยินเสียงครางแผ่วหวานของจ้าวฮุ่ยหลาน และเห็นใบหน้างามของเธอแดงก่ำร้อนผ่าว เฉินต้าซานถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนจับมือเธอไปแตะตรงไหนเข้า
ตอนนี้จ้าวฮุ่ยหลานหลับตาแน่นแล้ว
ขนตายาวงอนสั่นไหวเล็กน้อยเพราะความประหม่า ราวกับเกสรดอกไม้ที่เอนไหวเบา ๆ ตามสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
ท่าทางเขินอาย แต่ก็แฝงความยินยอมอยู่หลายส่วน ชวนให้ใจหวั่นไหว
ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปัดผ่านใบหน้าของเฉินต้าซานแผ่วเบาราวกับขนนก ยั่วให้หัวใจเขาปั่นป่วน
เฉินต้าซานรู้สึกว่าลมหายใจยิ่งถี่กระชั้นขึ้น ในความลนลาน เขารีบดึงจ้าวฮุ่ยหลานไปนั่งข้างเตียง
จากนั้นก็รีบเลิกกางเกงขึ้น นิ้วมือสั่นน้อย ๆ ขณะควักเงินปึกใหญ่ที่ยัดแน่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงชั้นในออกมารวดเดียว ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “เมียจ๋า ดูนี่สิ...”
“น่าอายจะตาย ฉันไม่ดูหรอก!”
จ้าวฮุ่ยหลานหลับตาแน่น น้ำเสียงที่พูดราวกับลูกกวางตกใจ สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด “คุณ...คุณไปล้างก่อนดีกว่าไหม!”
“ฉัน...ฉันได้ยินคนเขาบอกว่า ถ้าไม่ล้างให้สะอาด เดี๋ยวจะป่วยเอา...”
คำพูดของเธอทำให้เลือดลมในกายเฉินต้าซานพลุ่งพล่าน เขาทั้งขำทั้งจนใจ จึงยัดเงินปึกใหญ่ใส่มือเธอตรง ๆ “ฉันหมายถึงให้ดูนี่!”
“หา?”
จ้าวฮุ่ยหลานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างลังเล พอเห็นธนบัตรหนาปึกใหญ่เกินคาดอยู่ในมือ ใบหน้างามที่แดงก่ำก็ชะงักงันไปทันที
“รวมกับเงินที่คุณให้ฉันเมื่อเช้า ทั้งหมดก็สองพันสี่ร้อยกว่าหยวน!”
เมื่อเห็นท่าทางงุนงงน่าเอ็นดูของเธอ เฉินต้าซานก็อดภูมิใจไม่ได้ “ไม่ใช่แค่ขายหัวบุกได้ ฉันยังขายเนื้อหมาป่ากับหนังหมาป่าได้ราคาดีด้วย!”
“ในนี้มีเงินมัดจำห้าร้อยหยวนที่คนซื้อให้ไว้ เพื่อให้ฉันรวบรวมหัวบุกล็อตต่อไปให้เขาด้วย!”
“ตั้งแต่นี้ไป เรารับซื้อหัวบุกได้เต็มที่เลย แถมคนซื้อยังจัดคนไปประจำอยู่ในตลาด ส่งของไปเมื่อไรก็ได้ แล้วก็รับเงินได้ทันที...”