หลังฟังคำถามที่เฉินต้าซานเสนอมา หลัวหงจวินก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า “ผมไม่คุ้นเคยกับที่นี่ รถบรรทุกใหญ่ก็ขึ้นเขาไม่ได้...”
“เรื่องขนส่งนี่ ผมช่วยคุณแก้ไม่ได้จริง ๆ!”
“แต่ด้านหลังร้านอาหารของเฒ่าหวูมีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง ผมไปขอเช่ามาใช้เป็นโกดังได้...”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ตบต้นขาตัวเองฉาด กัดฟันตัดสินใจเด็ดขาด “ช่างเถอะ พอกลับไปคราวนี้ผมจะพาคนมาด้วยสักคน ให้เขาพักอยู่ที่ร้านเฒ่าหวู!”
“ถึงตอนนั้นคุณเอาหัวบุกมาส่งได้ทุกเมื่อ แล้วรับเงินกันได้เลย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”
ได้ยินเช่นนั้น เฉินต้าซานก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที!
ยอมเพิ่มราคา ออกเงินเช่าโกดัง ทั้งยังจัดคนมาประจำที่ตำบลตานสุ่ย...
ถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะยังดูไม่ออกได้อย่างไรว่า พอหลัวหงจวินขนหัวบุกไปทางใต้แล้ว ย่อมทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ?
แต่เรื่องนี้เขาไม่ได้อิจฉาเลยแม้แต่น้อย
ลองนึกถึงรถบรรทุกใหญ่คันที่ได้ยินข่าววันนี้ รถพุ่งตกหน้าผาจนพังยับและคนในรถเสียชีวิตกันหมด
แค่นี้ก็รู้แล้วว่า ถึงหลัวหงจวินจะดูรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้วก็เอาชีวิตเข้าแลกเงินเหมือนกัน!
……
ทั้งสองยกจอกชนกันอีกครั้ง แล้วปรึกษารายละเอียดกันอย่างรอบคอบ ไม่นานก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย
ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว เฉินต้าซานเองก็เดินโซเซ
เขาจึงร่ำลาหลัวหงจวิน แล้วกลับไปพร้อมพ่อลูกสามคนตระกูลหลี่ แต่ละคนลากเลื่อนหิมะกันคนละหลายคัน มุ่งหน้ากลับบ้าน
เดินไปได้ไม่ไกล เฉินต้าซานก็ย่อตัวลงข้างทาง ก่อนจะอาเจียนออกมาเสียงดัง “อ้วก!”
เหล้าที่ดื่มไปเมื่อครู่แรงเกินไปจริง ๆ!