เมื่อคืนตอนป้าหวังพูดจาเหน็บแนมเฉินต้าซาน พี่น้องหลี่ต้าจู้ก็อัดอั้นจนแทบระเบิดอยู่แล้ว
ใครจะคิดว่าเช้าตรู่วันนี้ป้าหวังยังได้คืบจะเอาศอก ถึงกับบุกมาถึงบ้านเฉินต้าซานเพื่อเยาะเย้ยถากถางกันซึ่ง ๆ หน้า
หลี่ต้าจู้โกรธจนหน้าแดงก่ำ ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในบ้านแล้วตะโกนบอกทุกคนว่า “ฟังให้ดี เมื่อวานพวกคุณเพิ่งกลับไปได้ไม่นาน พี่ชายที่มาซื้อหัวบุกก็มาถึงแล้ว!”
“พี่ต้าซานไม่เพียงไม่ขาดทุนจากการค้าหัวบุก แต่ยังขายทั้งเนื้อหมาป่ากับหนังหมาป่าให้พี่ชายคนนั้นไปหมดด้วย!”
หลี่เอ้อร์จู้ที่ตามเข้ามาติด ๆ อดรนทนไม่ไหว รีบรับช่วงพูดต่อ “รู้ไหมว่าพี่ต้าซานขายเนื้อหมาป่ากับหนังหมาป่าได้ราคาเท่าไร?”
“เนื้อหมาป่าชั่งละ 7 เหมา 5 หนังหมาป่าผืนละ 10 หยวน!”
“อย่าว่าแต่การค้าหัวบุกจะไม่ได้ขาดทุนเลย แค่เนื้อหมาป่ากับหนังหมาป่า พี่ต้าซานก็ขายได้เงินตั้ง 700-800 หยวนแล้ว!”
“ตอนนั้นผมกับพี่ชายยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแล้วตาค้างไปเลย!”
“พี่ชายคนนั้นจ่ายเงินตั้งมากมายซื้อของจากพี่ต้าซาน แถมยังซาบซึ้งใจเขามาก ถึงกับลากพวกเราไปเลี้ยงอาหารดี ๆ ที่ร้าน แล้วยังดื่มเหล้าชั้นดีสองชั่งกับพี่ต้าซานอีก...”
พูดถึงตรงนี้ หลี่เอ้อร์จู้ก็เหลือบมองป้าหวัง แววรังเกียจในดวงตาไม่ปิดบังแม้แต่น้อย “ป้าหวัง ตกลงป้ามีแค้นอะไรกับพี่ต้าซานกันแน่ ทำไมถึงทนเห็นเขาได้ดีไม่ได้?”
“อย่ามาพูดเรื่องแป้งข้าวโพดสองกำมือนั่นกับผมนะ!”
“ตอนพี่ต้าซานเอาขนมเถาซูกับขนมแท่งข้าวเหนียวไปให้ป้า แล้วยังเชิญทั้งครอบครัวไปกินเกี๊ยว ผมกับพี่ชายเห็นกับตาทั้งนั้น!”