หากเป็นเมื่อก่อน พอพบว่าสองสามีภรรยาเฉินกุ้ยฮวากลับหมู่บ้านแล้วแต่ไม่แวะมาหา หลี่ซินติ่งคงวางท่าพ่อเลี้ยงแล้วด่ากราดไปนานแล้ว
แต่วันนี้เขากลับเพียงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนสาวเท้าเดินไปยังคณะกรรมการหมู่บ้าน
ข่าวการแบ่งที่ดินทำกินและป่าเขาให้แต่ละครัวเรือนแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านราวกับเสียงฟ้าร้องยามต้นฤดูใบไม้ผลิ ทุกคนต่างร้อนใจจนแทบเดินตัวปลิว หลี่ซินติ่งย่อมไม่ใช่ข้อยกเว้น
ดังนั้น แม้เฉินต้าซานจะรู้สึกว่าชายคนนี้มีท่าทีผิดปกติอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
ลานตากข้าวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสองสามคนตะโกนจนเสียงแหบ พลางผลักชาวบ้านที่เบียดเสียดกันไปข้างหน้าให้ถอยออกไป “แต่ละครัวเรือนส่งคนตัดสินใจมาแค่คนเดียว ที่เหลือถอยไปด้านหลัง!”
“ถ้ายังไม่ทำตาม วันนี้ก็ไม่ต้องแบ่งที่ดินกันแล้ว!”
ได้ยินเช่นนั้น ชาวบ้านที่กำลังตื่นเต้นจึงเบียดกันถอยออกไปได้ช่วงหนึ่ง เผยให้เห็นม้านั่งหลายตัวที่ถูกเตะคว่ำอยู่
ตอนนี้ทุกคนลืมเรื่องซื้อขายหัวบุกไปจนหมดแล้ว
เมื่อเห็นครอบครัวเฉินต้าซานมาถึง แม้หลายคนจะเหลือบมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา แต่ไม่นานก็หันกลับไปมองเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่เป็นประธานการประชุม
พอฝูงชนสงบลงได้บ้าง เจ้าหน้าที่หมู่บ้านก็เปล่งเสียงดัง “ฉันจะไม่พูดมาก ขอเน้นแค่สองข้อ!”
“ข้อแรก แต่ละครัวเรือนให้คนที่มีอำนาจตัดสินใจนั่งด้านหน้า ข้อสอง เสนอความคิดเห็นได้ แต่ต้องทำตามกติกา!”
เมื่อไม่มีใครคัดค้าน เขาก็ขึ้นเสียงอีกครั้ง “ต่อไป ขอเชิญสหายหลี่ซู่เกิน เลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน กล่าว!”