ครอบครัวโจวอวี้เจินสวมเสื้อชั้นในสีแดงตัวใหม่เอี่ยม พากันเซถลาออกมาถึงหน้าประตูท่ามกลางลมหนาวบาดกระดูก!
เสื้อชั้นในในยุคนี้ ส่วนใหญ่เป็นสีขาว สีเทา หรือสีน้ำเงิน!
สีแดงสดแบบนี้ แม้เนื้อผ้าจะไม่ต่างกันเท่าไร แต่ราคากลับแพงกว่ามาก!
แต่ตอนนี้ เสื้อชั้นในสีแดงที่เมื่อก่อนพวกเขาชอบใส่อวดกันอยู่บ่อย ๆ กลับดูน่าขันเมื่อสวมอยู่บนตัว!
พวกเขาหนาวจนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางลมเย็น พลางร่ำไห้ฟูมฟายใส่ตำรวจสองนายว่า “สหายตำรวจ มาถูกเวลาพอดี พวกคุณต้องให้ความเป็นธรรมกับชาวบ้านอย่างเรานะ!”
“ดูสิ ดูบ้านเราถูกพวกโจรกลุ่มนั้นทำจนเป็นสภาพไหนแล้ว!”
“กลางวันแสก ๆ พวกมันพังประตูเข้ามาปล้นกันถึงในบ้านเลยนะ...”
ตำรวจทั้งสองชะโงกหน้าเข้าไปมองในบ้าน ก่อนขมวดคิ้วถามพร้อมกันว่า “บ้านพวกคุณโดนปล้นหรือ? ค่อย ๆ เล่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ตำรวจวัยกลางคนควักปากกาหมึกน้ำเงินออกมา จดบันทึกลงในสมุดงานเสียงครูดคราด ข้อความ “รับใช้ประชาชน” บนฝาปากกาสะท้อนแสงวูบไหวตามจังหวะมือ
โจวอวี้เจินน้ำหูน้ำตาไหล รีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนยายซุนก็ยืนเติมแต่งเรื่องอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด
ขณะที่โจวอวี้เจินจ้องกุญแจมือที่เอวของพวกเขาอย่างมีความหวัง หวังว่าจะได้รับความเป็นธรรมในทันที ตำรวจวัยกลางคนกลับปิดสมุดบันทึกดังเพี๊ยะ
“เรื่องนี้เป็นเหตุแย่งชิงทรัพย์สินที่เกิดจากความขัดแย้งภายในหมู่ประชาชน พวกเราจะรับเรื่องไว้ตามขั้นตอน”
สิ้นเสียง ตำรวจนายนี้ก็หยิบหมายเรียกออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ
พอเห็นตราประทับสีแดงบนเอกสาร ขมับของโจวอวี้เจินก็เต้นตุบ ๆ ไม่หยุดทันที
ตำรวจวัยกลางคนยื่นหมายเรียกไปตรงหน้าเธอ น้ำเสียงเคร่งขรึมเป็นพิเศษ “สหายโจวอวี้เจิน คุณต้องสงสัยว่าทุจริตเพื่อประโยชน์ส่วนตนระหว่างปฏิบัติงานตามนโยบายแบ่งผลผลิตให้แต่ละครัวเรือน จนก่อให้เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบและส่งผลร้ายแรงอย่างยิ่ง!”