ในห้วงจักรวาลไม่มีการแบ่งกลางวันกลางคืน พอเช้าวันที่สอง กู้เชียนก็ไม่อาจเดินไปไหนมาไหนได้ตามใจอีก
มีนักรบถืออาวุธเฝ้าอยู่ตามจุดต่าง ๆ ในเรือนจำ บรรดาพนักงานขายจากบริษัทต่าง ๆ ที่เคยประจำอยู่ก่อนหน้านี้ทยอยออกจากเรือนจำกันไปหมดแล้ว แต่สำหรับลูกค้ารายใหญ่แบบกู้เชียน หลายคนยังตั้งใจทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้
ถึงเขาจะเดินทางไปถึงดาวต่างถิ่นแล้ว หากต้องการซื้อเสบียงบางอย่าง พนักงานส่งของของพวกเขาก็ยังไปถึงได้ภายในวันเดียว
เพียงแต่ก่อนจากไป ไม่มีใครเอ่ยถึงค่าขนส่งที่แพงเสียยิ่งกว่าสินค้าเลยสักคน
หลังอาหารเช้า กู้เชียนก็มาถึงห้องฝึก ช่วงหลายวันที่ผ่านมามีนักโทษมาฝึกที่นี่เพิ่มขึ้นไม่น้อย เพราะใกล้ถึงเวลาออกเดินทางไปดาวต่างถิ่น ทุกคนต่างขัดเกลาฝีมือของตัวเอง
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นนักโทษสามคนกำลังหอบหายใจอยู่มุมหนึ่ง จึงสาวเท้าเข้าไปหา
“ไอ้หนู ที่นี่พวกเราจองแล้ว ไสหัวไปฝึกที่อื่นซะ”
“พวกแกสามคน รุมต่อยฉัน”
กู้เชียนไม่อยากเสียเวลาพูดมาก เขาคว้าดาบยาวมาตรฐานที่แขวนอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา อุปกรณ์ที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้เก็บอยู่ในตู้เซฟของห้องขัง นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครเปิดได้
เขาชั่งน้ำหนักอาวุธในมือ ก่อนจะกวักนิ้วใส่คนเหล่านั้นอย่างยียวน
“แม่งเอ๊ย คิดว่าพวกกูเป็นลูกพลับนิ่ม ๆ ให้บีบเล่นหรือไง!”
ทั้งสามเห็นท่าทางดูแคลนของกู้เชียนก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที ชายที่อยู่ข้างหน้าพุ่งหมัดใส่เขา
ล้วนเป็นท่าสังหารทั้งนั้น แต่ชายคนนั้นยังยั้งแรงไว้ส่วนหนึ่ง เพื่อไม่ให้เผลอฆ่าคนตายจริง ๆ