หลายวันต่อมา กู้เชียนไม่คิดเรื่องหาเงินอีก อย่างไรเสีย ต่อให้มีทรัพย์สินภายนอกมากมาย หากไร้พละกำลัง ก็เป็นได้แค่มดปลวกที่หรูหราขึ้นเท่านั้น
ดังนั้นทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กับหลินเหยา เขาจึงค่อย ๆ ชักนำบทสนทนาไปในทิศทางที่ต้องการอย่างแนบเนียน
หลินเหยาดูเย็นชาจากภายนอก แต่ความจริงเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่งถึงขั้นไม่รู้จะคุยอะไร ทุกครั้งที่ถูกเขาคุยจนหน้าแดงก่ำ ก็ไม่ทันสังเกตจุดประสงค์ของกู้เชียนเลย
ความรู้สึกดีที่ทั้งสองมีต่อกันค่อย ๆ เพิ่มขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอหน้าแดงระเรื่อ ราวกับรวบรวมความกล้ามาได้แล้ว
“ถ้าคุณกลับมาอย่างปลอดภัย...ฉันจะให้โอกาสคุณจีบฉัน”
นี่มันคำพูดให้กำลังใจกันแบบไหนกัน?
กู้เชียนมองเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ แทน “หลินเหยา ไม่คิดเลยว่าคุณจะหลงตัวเองขนาดนี้ พอกลับไปแล้ว น่าจะเป็นผมต่างหากที่ให้โอกาสคุณจีบ”
“ฮึ ใครกันแน่ที่หลงตัวเอง! แต่ถ้าคุณกลับมาได้จริง ๆ...”
เสียงหลังจากนั้นเบาหวิวราวกับปีกยุงกระพือ ฟังแทบไม่รู้เรื่อง กู้เชียนเกาหัวอย่างงุนงง
“กลับมาได้แล้วจะทำไม?”
“มะ...ไม่มีอะไร คุณพักผ่อนดี ๆ เถอะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้วนอนก่อน”
ใบหน้าแดงก่ำของเธอดูราวกับถูกจับได้ว่าปิดบังความลับอะไรไว้ ก่อนจะตัดสายไปทั้งที่ยังพูดติดขัด
กู้เชียนไม่ได้คิดมาก ตอนนี้เวลาเหลือน้อยลงทุกที เขาเริ่มเห็นคนสวมอุปกรณ์พิเศษเดินไปมาภายในเรือนจำมากขึ้นเรื่อย ๆ
เรือนจำแห่งนี้ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
ดูท่าเขาคงเหลือเวลาอยู่ที่นี่อีกไม่มาก
【กู้เชียน】
【ระดับ: ขั้นเปิดวิถียุทธ์ 50%】