「รีบดูสิ ไอ้นั่นเริ่มอีกแล้ว!」
「ไอ้บ้านี่มาจากไหนกัน ไม่ยอมสู้กับมันก็จะหักแขนหักขาคนอื่น ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!」
「......」
ในห้องฝึก นักโทษกว่าสามสิบคนล้มกองอยู่บนพื้น กู้เชียนหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวคล้ำและแผลถูกดาบบาดที่ตกสะเก็ด
แต่ผลลัพธ์ก็นับว่าดี จากตอนแรกที่สู้หนึ่งต่อสาม จนตอนนี้สู้หนึ่งต่อสามสิบ ความก้าวหน้าของเขารวดเร็วอย่างยิ่ง
เดิมทีเขายังใช้พลังได้ไม่ถึง 50% ของขั้นเปิดวิถียุทธ์ แต่ตอนนี้กลับต่อสู้ได้อย่างคล่องแคล่ว
แม้ไม่ได้อาศัยรางวัลจากการจำลอง เพียงขัดเกลาตนเองต่อเนื่องมาห้าวัน ระดับการบำเพ็ญก็ยังเพิ่มขึ้น 2%
อย่างไรก็ตาม การจำลองตลอดห้าวันนี้แทบไม่ต่างจากก่อนหน้า
ช่วงนี้หลินเหยากว่าจะได้คุยกับเขาสักพักก็ล่วงดึกแล้ว อีกไม่ถึงครึ่งเดือนก็จะถึงการสอบยุทธ์ เธอพยายามทะลวงขีดจำกัด 10% อีกครั้ง เป้าหมายในการสอบยุทธ์ก็ไม่ใช่หาเงินไปรักษาแม่อีกต่อไป
แม้เธอไม่ได้พูดออกมา แต่จากการจำลอง กู้เชียนมองออกว่าความรู้สึกดี ๆ ที่เธอมีต่อเขายิ่งทำให้เธอมีความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้นให้เขา
เพียงแต่เวลาหนึ่งเดือนนั้นสั้นเกินไป ในการจำลองแต่ละครั้ง หลินเหยามักขาดโอกาสไปเพียงนิดเดียว
แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็คว้าโอกาสนั้นไว้ไม่ได้
「ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ......」
เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องจักรเหนือศีรษะดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างเงยหน้ามอง เสียงเย็นชาราบเรียบดังไปทั่วเรือนจำ
「ประกาศ ประกาศ อีกสิบนาทีให้ทุกคนไปรวมตัวที่เขตส่วนกลาง เตรียมอุปกรณ์ของตนให้พร้อม แล้วออกจากที่นี่อย่างเป็นระเบียบ」
「ประกาศ ประกาศ......」
ครบห้าวันแล้ว กู้เชียนวางดาบยาวมาตรฐานในมือลง ก่อนรีบกลับไปยังห้องขังท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของทุกคน