"วิธีที่สองคือหลีกเลี่ยงการปะทะ รอช่วงเว้นการใช้ม้วนย้ายแต้มคุณสมบัติหมด แล้วแลกม้วนย้ายแต้มคุณสมบัติอีกชิ้นก็ได้"
"ของพวกนี้ช่วงเว้นใช้กี่ชั่วโมง"
"24 ชั่วโมง.."
"นานอะไรขนาดนั้น!?"
"อืม ผลของม้วนยิ่งแข็งแกร่ง ช่วงเว้นการใช้ก็ยิ่งนาน"
"งั้นไม่ได้ 24 ชั่วโมงนานเกินไป" เฉินมั่วส่ายหัว
การหลบเลี่ยงการปะทะก็ไม่ใช่นิสัยของเขาอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหลบนานขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะทำอะไรลงไปอีก
"ฉันตอนนี้ยังมีพลังงานอยู่สองล้อมากกว่า ก็ยังไม่มีอะไรที่จัดการมันได้เลยรึไง!?" เฉินมั่วพูดไม่เลิก
"พลังงานสองล้อมากกว่าถ้าบูชายัญหมดจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้เจ้าได้พอตัว แต่จะเอาไปจัดการมันยังไม่พอ ประเด็นหลักคือมันภูกันความเสียหายทางกายภาพ เจ้าโจมตีมันมีแต่เจตสังหารที่ได้ผล ส่วนความเสียหายของมันเจ้ารับไหว้ไม่ได้ แม้ความแข็งแกร่งของเจ้าเพิ่มขึ้นเท่าตัวก็เปล่าประโยชน์"
"........"
"ต้องหลบเลี่ยงการปะทะจริงๆ สินะ" เฉินมั่วขมวดคิ้ว
ถ้าเขาหลบ ต่อให้เป็นไปตามนั้น ข่าวลือก็จะลอยกระจายไปทั่วแน่
แม้เขาไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้ แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนญี่ปุ่น การที่ถูกคนพูดว่าเขากลัวหมาวาโวะตัวหนึ่งฟังทีเดียวก็หมั่นไส้แล้ว
แถมถ้าเขาหลบ เจ้านี่แน่นอนต้องลงมือกับตำหนักรัตติกาล จะให้ทุกคนในตำหนักรัตติกาลซ่อนอยู่ในเมืองหลักไม่ออกไปไหนเลยรึไง
เฉินมั่วขมวดคิ้วแน่น ทันใดนั้นก็มองไปยังการต่อสู้ด้านไกล ดวงตาเป็นประกาย..
"หรือว่า...อาจไม่ต้องหลบเลี่ยงการปะทะก็ได้ เอามันมาเดินเล่นเป็นหมาก็ได้เหมือนกัน"