สมรภูมิของคนหลายแสนกินพื้นที่ว่างโล่งกว้างใหญ่ ทั้งท้องทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องสังหาร..
ท่ามกลางการล้อมปราบจากทางการหัวเซี่ยหลายแสนคนและสมาชิกตำหนักรัตติกาลที่เหลืออีกกว่า 80,000 คน ผู้เล่นพันธมิตรที่ไม่มีแม้แต่ความตั้งใจจะรบต่อก็สูญเสียหนักหน่วง
เพียงครึ่งชั่วโมง จำนวนก็ลดฮวบเกินครึ่ง จากเดิมกว่าห้าแสนคนเหลือเพียงสองแสนกว่า แถมจำนวนนี้ยังลดลงต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว
ความเร็วในการฆ่าของเฉินมั่วถือว่าไวพอตัวแล้ว แต่ในตำหนักรัตติกาลยังมีอีกสามคนที่ฆ่าได้เร็วกว่าเขา
หนึ่งในนั้นคือหลิงเอ๋อร์ ถือสกิลวงกว้างไว้หลายตัวบวกกับความเสียหายระดับสูงเกินหู ความเร็วในการฆ่าจึงเหนือกว่าเฉินมั่วอยู่ห่างไกล
สกิลวงกว้างของเฉินมั่วเทียบกับของอีกฝ่ายไม่ได้เลย ท่าประทับสะเทือนคือรอบตัว 5 เมตร พายุใบดาบคือรอบตัว 3 เมตร ส่วนที่เหลือคือทะลวงกับฟันกระหายเลือดที่อัปเลเวลแล้ว ล้วนเป็นการโจมตีเป็นเส้นตรง ไม่อาจนับเป็นสกิลวงกว้างได้
ขณะที่หลิงเอ๋อร์ ฝนอุกกาบาตอัคคีเพียงตัวเดียวกินพื้นที่ 50x50 แล้ว ฝนเยือกแข็งหมู่เป็น 20x20 ฝนอัคคีเป็น 15x15 แสงไหลตกแสงก็เป็น 20x20
เพียงสกิลกลุ่มนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เฉินมั่วจะเทียบได้แล้ว นี่คือความน่ากลัวของนักเวทย์ ในสมรภูมิขนาดใหญ่แบบนี้ บทบาทของนักเวทย์ย่อมเหนือกว่านักรบอยู่มาก
แต่จุดอ่อนของนักเวทย์ก็ชัดเจนเกินไป คือตัวบางเกินไป เมื่อถูกประชิดตัวก็เกือบจบกันต่อเลย..