“ตุบ ๆ ๆ..”
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เฉินมั่วซึ่งยังหลับใหลถูกเสียงเคาะประตูด้านนอกปลุกขึ้นมา..
เฉินมั่วลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงุนงง
โดยปกติแล้ว พวกทุกคนพอตื่นก็จะออกไปล่ามอนสเตอร์ฟาร์มเลเวล ไม่มีใครมารบกวนเขา นี่เป็นครั้งแรกที่มาเคาะประตูตั้งแต่เช้าเช่นนี้ ชัดเจนว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน
เฉินมั่วรีบเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก ก็เห็นเติ้งเจี๋ยและพวกยืนกันอยู่เต็มหน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
“เกิดอะไรขึ้น?” เฉินมั่วถามอย่างสงสัย
“พี่มั่ว มีเรื่องแล้ว!”
“ซาสึเกะพาพวกปีศาจนรกมหาวิบัติกลุ่มใหญ่มาปิดปากประตูนครเทียนเชวี่ย ตั้งแต่เช้านี้ผู้เล่นที่ออกไปโดนมันฆ่าตายหมด!”
“มันยังป่าวประกาศว่าให้พี่ออกไป พี่ไม่ออกวันนี้ มันก็จะปิดประตูต่อไป ดูว่าพี่จะหลบได้อีกนานแค่ไหน”
“ตอนนี้ผู้เล่นทั้งนครเทียนเชวี่ยไม่มีใครกล้าออกไป ทุกคนกำลังรอการตอบรับของพี่อยู่”
“........”
“เจ้านี่นี่ ถึงกับฆ่ามาปากประตูเลย...” เฉินมั่วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด
ตอนนี้เขาก็ยังสู้คนนี้ไม่ได้จริง ๆ ระยะห่างในการใช้ม้วนคัมภีร์ถ่ายโอนคุณสมบัติยังไม่หมด ถ้าไม่มีสิ่งนั้น พลังชีวิตแค่นี้ของเขาโดนอีกฝ่ายสังหารในพริบตา
แต่สถานการณ์แบบนี้ก็ปล่อยไว้ไม่ได้..
คิดไปคิดมา เฉินมั่วจึงเอ่ยขึ้นว่า “เถา ได้เวลาโชว์ฝีมือแล้ว นายไปเจอมันหน่อย”
“อะ? ผมเหรอ?” ซุนเทาชี้ที่ปลายจมูกตัวเอง ไม่กล้าเชื่อ
“อืม ด้วยความแข็งแกร่งของนายตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะมัน แต่รั้งไว้ไม่น่ามีปัญหา”