เฉินมั่วและคนอื่น ๆ ยืนรอข้างค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซุนเทาก็เดินทางออกจากสมรภูมิเส้นทางเทพมาได้
เห็นสีหน้าเอาใจชื่นของเขาแบบนั้นทุกคนก็รู้ทันทีว่าต้องสำเร็จแน่นอน
ผลลัพธ์แบบนี้ไม่มีใครประหลาดใจ จากคนจำนวนมากขนาดนั้น ซุนเทาถือว่ามั่นคงที่สุดคนหนึ่ง ด้วยการจัดหน่วยแบบนั้น ไม่ต้องพูดถึงสมรภูมิบรอนซ์ แม้แต่สมรภูมิทองยังฆ่ารวบเลย
"ฮะฮะ! ขำจนแทบตาย! พวกมันยันรวมหัวกันเล่นงานฉัน ผลคือโดนส่งออกจากสนามกันหมด สายตาสิ้นหวังนั่นมันฟินสุด ๆ!" ซุนเทาหัวเราะลั่น
"นายนี่ ไม่ให้ทำตัวเงียบ ๆ เนียน ๆ หน่อยเหรอ?" เฉินมั่วส่ายหน้า
"ฉันก็เงียบพอแล้วนะ ฉันถึงกับไม่ได้เรียกมังกรดินเพลิงแดงออกมาเลย เรียกแค่จอมราชาอมนุษย์กับราชาสัตว์ลาวาสองตัวเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าพวกมันอ่อนแอขนาดนี้"
"........"
เมื่อฟังคำพูดของซุนเทา เติ้งเจี๋ยและพวกต่างมองเขาด้วยสีหน้าอึดอัดใจ
"ไอ้อ้วนซุน นายเริ่มลอยนวลแล้วนะ.." เติ้งเจี๋ยพูดเรียบ ๆ
"อ๊ะ? เหรอ? ที่ฉันพูดมันคือความจริงนี่นา" ซุนเทาทำหน้าไร้เดียงสา แล้วหันไปมองเติ้งเจี๋ยด้วยความตกใจ
"เติ้ง นี่...นายไม่ได้ล้มเหลวใช่ไหม!?"
"........"
เติ้งเจี๋ยแค้นใจสุดขีด อยากลงมือทีเดียว แต่กลับพบว่าตัวเองคงไม่ใช่คู่มือของเขาแล้ว
"พี่มั่ว ช่วยสั่งสอนมันหน่อยได้ไหม!?" เติ้งเจี๋ยหันไปมองเฉินมั่ว
เฉินมั่วกางมือทั้งสอง...
"ตอนนี้ฉันก็คงเอาไม่อยู่มันเหมือนกัน..."
".........."
"ฮะฮะ เติ้ง เขินแล้วสิ ต่อจากนี้ต้องเรียกฉันว่าพี่เทา! เข้าใจยัง!?" ซุนเทาหัวเราะลั่น