“อ๊ากกก!”
เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานดังขึ้นไม่หยุดจากสมรภูมิ
สมาชิกตำหนักรัตติกาลโจมตีพวกสัตว์มารอย่างบ้าคลั่ง แต่การโจมตีของพวกเขากลับสร้างความเสียหายให้สัตว์มารได้ไม่มาก กลับกันยิ่งมีคนถูกสัตว์มารสังหารไปเรื่อย ๆ
ผู้เล่นที่ถูกสัตว์มารโจมตีโดนต่างตะโกนกรีดร้อง เพราะสัตว์มารพวกนี้ต่อยคนเจ็บจริง ๆ เป็นความเจ็บปวดที่มาจากแก่นวิญญาณ คนธรรมดาแบกรับได้อยู่อย่างไร
ทุกคนกำลังรับมือกับสัตว์มาร ส่วนเติ้งเจี๋ยกับคนอีกสองสามคนกำลังตามหาเงาร่างของซาสึเกะ
เขารู้ว่าวิธีที่ดีที่สุดในการกำจัดสัตว์มารเหล่านี้คือกำจัดซาสึเกะให้ได้
แต่พวกเขาลองทุกวิถีทางแล้ว ทั้งดวงตาเหยี่ยวของพลธนูและวิธีสืบค้นต่าง ๆ ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของซาสึเกะ
ความสามารถล่องหนของนักฆ่าเงามืดแข็งแกร่งมาก สกิลสืบค้นทั่วไปไม่มีทางมองเห็นได้เลย
เติ้งเจี๋ยสั่งให้นักเวทย์ปล่อยสกิลวงกว้างไปรอบทิศเพื่อบีบซาสึเกะให้ออกมา แต่ก็ไม่สำเร็จ
สุดท้ายเติ้งเจี๋ยก็จำใจต้องหันไปรับมือกับสัตว์มารเหล่านี้ก่อน
ทว่าเมื่อเขาปล่อยดาเมจใส่สัตว์มารตัวหนึ่งอย่างบ้าคลั่งไปชุดหนึ่ง กลับพบว่าสัตว์มารตัวนั้นไม่ลดเลือดเลย คราวนี้สีหน้าของเติ้งเจี๋ยเคร่งขรึมลงทั้งใบ
ฝีมือของซาสึเกะแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดไว้
ขณะที่เติ้งเจี๋ยกับพวกกำลังถูกทรมานจนทรมานสุดท้าย สามเงาร่างปรากฏขึ้นในระยะไม่ไกล