“ฮ่าฮ่า! ฆ่าฉันในหมัดเดียว!?”
“เย่หาน ฉันยอมรับว่าฝีมือเจ้าแข็งแกร่งจริง แต่จะให้จัดการฉันได้ภายในหมัดเดียวน่ะ กลัวว่าเจ้าไม่มีปาฏิหาริย์ถึงขั้นนั้น!” ซาสึเกะส่งเสียงหึหึ ก่อนหมอกดำโปรยปรายผุดขึ้นรอบกาย ห่อหุ้มทั้งร่างของเขาไว้
“นายคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่ออกมาเพราะกลัวพวกเขา? ฮ่าฮ่า ฉันแค่รอนายเดินเข้ามา เพื่อจะได้ซ้อมเซอร์ไพรส์ให้สักหน่อยเท่านั้น”
“ฉันจะทำให้นายรู้ว่า ‘ผู้เป็นอันดับหนึ่งแห่งโลกสีคราม’ ที่นายอวดอ้างน่ะ ถึงเวลาต้องร่วงจากแท่นบูชาเสียที จากนี้ไปอันดับหนึ่งแห่งโลกสีครามจะมีแค่ฉันคนเดียว!” ซาสึเกะตะโกนออกมาเหมือนคนบ้าคลั่ง
เฉินมั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เข้าใจสภาพของไอ้นี่ไม่ค่อยถูก รู้สึกเหมือนตัวเองกับมันมีความแค้นลึกถึงขั้นไหน ทั้งที่น่าจะเจอกันครั้งแรกเลยไม่ใช่เหรอ
ส่ายหน้า ไม่ว่าจะมีแค้นหรือไม่ ยังไงเขาก็ไม่มีแผนจะปล่อยไอ้นี่ไปอยู่ดี
แต่แล้วในหัวกลับดังขึ้นเป็นเสียงของเสี่ยวเนี่ยนอีกครั้ง
“ระวังหน่อยนะ เขายืมพลังของปีศาจเหวลึกขั้นสวรรค์มาหนึ่งตัว ยุ่งยากหน่อยแหละ”
“ขั้นสวรรค์!” ใจเฉินมั่วตกครู่เดียว นี่มันไม่ใช่ยุ่งยากหน่อย แต่ยุ่งยากสุด ๆ ชัด ๆ บอสขั้นปฐพีเขายังสู้ไม่ได้เลย ถ้าขั้นสวรรค์นี่มันไม่ใช่เอาชีวิตเขาไปเหรอ?
“อืม แต่ปีศาจเหวลึกตัวนี้สภาพไม่ค่อยดี บวกกับเป็นการยืมพลังมา เขาคงระบายพลังออกมาได้ไม่มาก ประมาณสุดก็แค่ระดับขั้นปฐพีล่ะมั้ง”
“งั้นก็ดี...” เฉินมั่วหายใจโล่ง