จวนเจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ย...
“เจ้าตัวดีนั่นบุกไปฆ่าคนที่นครชางหลาน!?” เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยถลึกตามองเติ้งเจี๋ยและพวก
“อืม” ทุกคนพยักหน้ารับแบบซื่อสัตย์
“.......”
“เจ้าตัวนี่มันไม่เคยทำให้ผ่อนใจได้จริง ๆ เลย ถ้ารู้งี้ก็ไม่ประทานตำแหน่งสมาชิกองครักษ์เมืองให้มันตั้งแต่แรก” เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยคลำศีรษะตัวเอง
เจ้าเมืองนครชางหลานกับเขาเป็นศัตรูกันตาย แถมนี่มันยังถือสถานะสมาชิกองครักษ์เมืองนครเทียนเชวี่ยไปฆ่าคนที่นครชางหลานอีก นี่มันไม่ใช่กระโดดลงตาข่ายตัวเองหรอกหรือ
แต่ดูท่าทางของเจ้าเมืองนครชางหลานแล้ว ชัดเจนว่ามันตั้งใจมาเล่นงานเขา
“ฝ่ายนครชางหลานบอกให้ฉันไปรับตัวคืน!?” เจ้าเมืองยืนยันอีกครั้ง
“อืม” เติ้งเจี๋ยและพวกพยักหน้ารับอีกครั้ง
พวกเขาไม่เหมือนเย่หาน พอเผชิญหน้าเจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ย แม้แต่ลมหายใจหนัก ๆ ก็ยังไม่กล้าหายใจ
เจ้าเมืองนครเทียนเชวี่ยคลำขมับอย่างปวดหัว ถ้าเป็นผู้เล่นคนอื่น เขาไม่มีทางเสียเวลาใส่ใจหรอก จะตายอยู่นอกเมืองก็ไม่เกี่ยวกับเขา
แต่เย่หานนั้นเขาต้องดูแล เพราะเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวที่เขามองเห็นคุณค่า และเป็นผู้เล่นเพียงหนึ่งเดียวที่เขารู้สึกว่ามีความหวังจะปกป้องนครเทียนเชวี่ยเอาไว้
“เอางี้ก็แล้วกัน พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะแวะไปนครชางหลานเอง” เจ้าเมืองโบกมืออย่างหมดแรง
“ครับ ขอบคุณท่านเจ้าเมือง” เติ้งเจี๋ยและพวกรีบถอยออกไปทันที
นครชางหลาน จวนเจ้าเมือง..
เฉินมั่วถูกสมาชิกองครักษ์เมืองหลายคนนำตรงไปยังจวนเจ้าเมือง เพื่อพบกับเจ้าเมืองนครชางหลาน